DRYMOPHLOEUS — PINANGA. 407 



ben worden de linten eenigen tijd in de zon gebleekt; anders worden 

 zij met verschillende plantaardige aftreksels gekleurd. In Mongon- 

 do is het dorp Pontodon bekend om zijn mooie lanoet. 



Ongetwijfeld is dit de S a 1 e y t van Rumph., door hem beschre- 

 ven (I, bl. 41) als een kleine, wilde, op steltwortels rustende pinang- 

 soort van Boeroe. De inlanders aldaar zouden uit den bast een fijn, 

 wit garen weten te splijten, waarvan zij duurzame kleederen weven. 

 Teysmann wijst in liet rapport over zijn Molukkenreis (Natuurk. 

 Tijdschr. v. N.I. dl 23, bl. 321) de jonge, nog niet ontplooide bladeren 

 van den ëslait aan als herkomst der vezelstof. Insgelijks Wilken 

 (Verhand. Bat. Genootsch. dl 38, bl. 38), die zegt, dat de bladeren met 

 een mes worden geschraapt tot de opperhuid overblijft. Deze wordt 

 gescheurd in reepjes, welke gekleurd en in de zon gedroogd worden. 



In het Museum : Vezels, weefsels. 



21/G53. Pinanga nialaiana scheff. (Ptychosperma m. miq.). 



Volksnamen. Mal. Malakka: Pinang borèng hidjau, P. dam- 

 pong — Riouw: Koerdoe — Palemb.: Oerai-oerai, Pinang kë- 

 roe, P. kërah — Banka: Pinang kërafi — Billiton: Këlandan. 

 Slanke, uitstoelende vederpalm met kaarsrechte, gladde, zeer re- 

 gelmatig gelede, tot 5 M. hooge en 4 cM. dikke stammen. Van Billiton 

 werden stammetjes ontvangen ter lengte van ca 1.75 M., aan hetwor- stam. 

 teleind ongeveer 2\ cM. dik en geleidelijk afloopend tot 1 cM, 

 of iets meer aan het boveneind, die daar evenals in Palembang wor- 

 den gebruikt voor lansstelen. De harde buitenlaag is echter dun, 

 het hart voos en de stok dus gemakkelijk te breken, zoodat het ver- 

 wondering baart, dat hij voor iets bruikbaar is. 

 In het Museum: Stokken. 



21/653. Pinanga patuia bl. 



Volksnamen. Mal.: Bëbiong (Palemb.), Oeral poelau (Palemb.), 

 Pinang bantjang (Palemb.), P. këlandan (Borneo) — Koeboe: 

 Bërtam. 

 Fraaie, slanke, eenstammig blijvende kleine palm, tot 5 M. hoog, 

 met regelmatig geleden, 1 a 2.5 cM. dikken stam. in Zuid-Sumatra 

 aangetroffen op moerassig terrein beneden 150 M. zeehoogte. De stam. 

 stammetjes worden na eenigen tijd berookt te zijn als lansstelen en, 

 met het worteleind uitgegraven, als wandelstokken gebruikt, doch 

 zijn niet veel beter dan die van Pinanga malajana scheff. 

 In het Museum: Stokken. 



21/653. Pinanga punicea merr. (Are ca punicea bl., Dryino- 



p h 1 o e u s p u n i c e u s becc, Pinanga ternatensis 



scheff., Ptychosperma punicea miq.). 



De tweede soort van Pinanga sylvestris glandiformis 



van Rumphius (I, bl. 39), die op Ambon meer algemeen is dan de eerste 



(Areca glandiformis lamk *), heeft een rechten, ranken 8 a 10 vadem 



hoogen stam, waarvan het buitenste hout, dat roodachtig blijft en stam. 



nooit zwart wordt, hard en duurzaam is en zich zoo recht laat splij- 



* Rumphius beschouwt beide als „veranderingen" en houdt ze dus niet 

 scherp uit elkaar. Het is daarom niet onmogelijk, dat eenige der voor Areca 

 glandiformis opgegeven inlandsche namen (ook) voor Pinanga punicea gelden. 



