ARECA. 



411 



21/654. stoffen gevonden (Jaarboek 1912 Dept v. Landb., bl. 196). Volgens 

 het Proefstation zon de lederfabrikant in Europa dit materiaal 

 kunnen gebruiken indien het hem geleverd kon worden tegen 6 a 7 

 gulden per 100 Kg.* De oorlog, die een groote schaarschte aan looi- 

 stoffen medebracht, wijzigde evenwel (tijdelijk ?) de verhoudingen. 

 In een mededeeling van het Rijksproefstation, opgenomen in Han- 

 delsberichten van 13 Mei 1915, bl. 135, werd bericht, dat de Borneo- 

 Sumatra Handel Mij groote hoeveelheden pinangnoten naar Europa 

 en Amerika verscheepte. In laatstgenoemd land en in Duitschland 

 zouden zij in het groot als looistof zijn gebezigd; men achtte het 

 waarschijnlijk, dat de noten in Duitschland (oorlogstijd) eerst op 

 hun vet werden verwerkt en verklaarde, dat in elk geval het ont- 

 vette materiaal als looistof kan dienst doen. 



Lewin beveelt het vet, dat in de noten tot een hoeveelheid van vet. 

 17| % voorkomt, aan als bij uitstek geschikt voor het bereiden van 

 zalven en koesterde daarvan hooge verwachtingen, ook als vrij goed 

 houdbaar, kleur- en smaakloos spijsvet. Verder bevatten zij ver- 

 schillende alcaloïden, waaronder het in de geneeskunde toepassing Aicaioïden. 

 vindende arecoline. 



Vele groene noten, zegt Rumphius, veroorzaken bij liet kauwen 

 duizeligheid en 't zelfde ondervinden zij die beginnen sirih te ge- 

 bruiken. Dit is een ontaarding, hier en daar aan de boomen voorko- 

 mende; men vindt echter ook boomen welker vruchten alle die eigen- 

 schap bezitten. Het kenteeken er van is, dat men aan de open gesne- 

 den versche noten omtrent de middelste holligheid eenige 

 roodheid ziet. Als iemand door het eten van pinang mabok duizelig 

 en benauwd op de borst is geworden moet hij wat zout of citroensap 

 innemen; nog beter is een mangga of wat atjar (tafelzuur) te nuttigen. 



Dezelfde auteur onderscheidt eenige vormen van pinang als: vormen. 



Pinang poetih, de beste en incest gebruikte, waarvan de vrucht 

 de grootte heeft van een eendenei. Hieronder loopt een „verande- 

 ring," pinang babaoe genaamd, die in het kauwen een rookachtigen 

 geur van zich geeft, schier als versche rijst, welken de inlanders voor 

 aangenaam, doch de onzen (europeanen) voor bokachtig houden. 

 Voorts behoort tot de „poetih groep" de pinang têlor, ** waarvan de 

 versche, jonge vruchten niets groens hebben, maar witachtig zijn 

 als een ei; deze soort is de beste om bij de sirih te gebruiken. 



Pinang itam is kleiner dan de voorgaande; de groene vruchten heb- 

 ben de grootte van een klein hoenderei en zijn meestal langwerpig, 

 doch er bestaan ook ronde. Men laat ze zelden rijp worden, maar eet 

 ze meest groen, hoewel er veel onder loopen die men p. mabok noemt. 



Het belangrijkste productiegebied voor den uitvoer is Noord- Productie. 

 Sumatra, speciaal Atjeh. In den handel daar komen volgens een van 

 Juli 1905 dateerende mededeeling van den Heer van Bloemen Waan- 

 dcrs voornamelijk vijf kwaliteiten voor: 



1) Pinang boenga, de jonge noot ter grootte van een hazelnoot, in 

 tweeën gesneden en gedroogd. 



* Voor rijpe, droge noten wordt in normale tijden in Indië / 3.50 a/ 6.— 

 p. p. betaald. 



** Pinang tëlor is in 1912 te Ambon niet kunnen worden terug ge- 

 vonden. 



