ELAEIS — ATTALEA. 417 



wordt gebruikt voor straatreinigingsbezems en fijner borstelwerk. 

 21/583. De para-piassave, afkomstig van Leopoldinia Piassaba, die voorkomt 

 in de staten Para en Amazonas, schijnt de fijnste van de twee te 

 21/658. zijn. Bahia-piassave is het product van Attalea funifera, een 20 a 

 30 voet hoogen boom met zeer groote, stijve bladeren, welke groeit 

 in het kustgebied van de staten Bahia, Spirito Santo en Magoas. 



Volgens verschillende schrijvers zijn de donkerbruine of gespik- 

 kelde, beenige vruchten van laatstgenoemde soort de coquilha-noten 

 van den handel. In Diplomatic and Consular reports 1907 No. 3901 

 wordt daarvan gezegd : De noten, zoo groot ongeveer als een kippen- 

 ei, bezitten een buitengewoon harde schaal, waaruit knoopen van 

 allerlei soort worden gedraaid, terwijl er ook een groot deel van 

 de rozenkransen, door de geheele wereld zoowel bij christenen als 

 bij mohamedanen in gebruik, van worden gemaakt. Het Alg. Ned. 

 Exportblad van 3 Juli y 08, bl. 1300 schreef, dat de schaal veelvuldig 

 wordt aangewend voor het vervaardigen van sigarettenpijpjes, waar- 

 voor zij wegens haar enorme hardheid enz. bijzonder geschikt is. De 

 kern bevat volgens het consulaire bericht een olie van zeer goede 

 kwaliteit, die in Bahia wordt gebruikt voor het smeren van horloges 

 en andere fijne instrumenten. 



Voor cultuur komen deze palmen buiten hun vaderland vermoedelijk 

 niet in aanmerking ; zij worden daarvoor tenminste niet aanbevolen. 



Dit is wèl het geval met een verwante soort, Attalea Cohune mart., 

 den cohune palm van Britsch-Honduras, dien men reeds in het midden 

 van de vorige eeuw op Java heeft pogen in te voeren (zie Indische 

 Gids 1918, bl. 809) en welke nu en dan op het tapijt wordt gebracht 

 als mogelijke evenknie van Elaeis guineensis en Cocos nucifera. 

 Dat de uitgestrekte wilde complexen in Centraal-Amerika niet loo- 

 nend zijn te exploiteeren is afdoende aangetoond door Sibinga Mul- 

 der in het Tijdschr. v. Economische Geographie 1915, bl. 257. Cramer 

 schreef in Teysmannia 1917, bl. 449, dat nog steeds moeite werd ge- 

 daan om Attalea Cohune voor Java te verkrijgen (van de onder een 

 drietal nummers in 's Lands Plantentuin onder dien naam gekweekte 

 palmen is de identiteit onzeker) en in de lijst van geïmporteerde 

 planten in het Jaarboek 1919 Dept v. L. N. & H., bl. 57 vindt men 

 haar eindelijk vermeld als ingevoerd van Suriname. De vruchten 

 groeien in groote, zware trossen en de op miniatuur klappernoten 

 gelijkende zaden bezitten evenals decoquilha-noteneenzeerharde, dik- 

 ke schaal. De kern vormt niet meer dan 12% van het gewicht van de 

 geheele vrucht, en bevat volgens Ind. Mercuur 1920, bl. 193 ca 40 % 

 wit of geel vet van een kwaliteit welke nog boven die van klapper- 

 olie is gesteld. In Honduras zou dit vet wel als lampolie worden 

 gebruikt, doch het is niet in den handel, evenmin als de noten zelf. 

 Volgens Bulletin Imperial Institute 1913, bl. 226 zouden de kernen 

 in waarde ongeveer gelijk zijn te stellen met palmpitten. 



Een aantal voor Attalea Cohune gehouden palmen heeft volgens 

 Straits Gardens' Bulletin Vol. II, bl. 432 te Singapore voor het eerst 

 gelijktijdig vrucht gedragen in 1921 op een leeftijd van 25 a 30 

 jaar. Indien dit inderdaad de cohune palm is mag er niet veel hoop 

 worden gevoed, dat hij voor deze streken van economische waarde 

 kan worden. 



In het Museum: piassave. 



Nuttige Planten I. 27 



