cocos. 



421 



21/663. een paar etmalen achtereen en buigt dagelijks den "stengel om ; na 

 korten tijd kan het inzamelen aanvangen. Minder duidelijk is de 

 beschrijving van een klaarblijkelijk meer omslachtige voorberei- 

 ding in hef Kokospalmbulletin (bl. 101) van het Koloniaal Museum. 

 Daar wordt opgegeven, dat elke bloemtros 30 a 35 dagen produceert. 



Pas uitgevloeid is het sap zoo helder als water, doch spoedig 

 wordt het "weiachtig ; het is zeer lekker, zoeter dan het water in de 

 noot, mee een aangename scherpte op de tong bijtende. Na een dag 

 wordt het zuur en tot drinken ongeschikt, inzonderheid als de bam- 

 bne's waarin men het opvangt goor zijn. Als men het wil drinken 

 of indampen tot suiker moet men het opvangen in zuivere bamboe's 

 en die dagelijks uitspoelen, maar indien men er azijn van wil maken 

 of arak van stoken gelijk de chineezen doen, laat men het opzette- 

 lijk goor worden. Het wordt voorts gebruikt om er allerlei medi- 

 cinale wortels en kruiden in te koken, want het trekt derzelver 

 kracht beter uit dan water. De droesem dien het in de vaten zet 

 is bij de broodbakkers in gebruik als gist (Rumph.).Het indampen 

 van het sap tot de bij de inlanders boven alle andere soorten ver- 

 kozen klappersuiker geschiedt op de wijze als beschreven onder 

 Saccharum officinarum. 



Het palmiet beschrijft R. zeer juist als een spierwitte massa ter Paimiet. 

 lengte van ongeveer drie voet, bestaande uit vele dunne vellen, om 

 elkaar gerold gelijk een boek papier, zeer teer en malsch, van smaak 

 als versche hazelnoten. Het is gezocht vooral voor tafelzuur. 



De bladvinnen, jong en oud, dienen tot allerlei vlechtwerk voor Bladeren, 

 kortstondig huishoudelijk gebruik. Van de nerven maakt men bezems 

 en vlechtwerk als van Arenga en Nipa ; zij zijn fijner en korter. 



Het jonge bloeisel uit de scheede genomen en met lontarsuiker Bloemen, 

 gekauwd, alleenlijk het sap inslikkend, geneest volgens R. gonorrhee. 

 De geopende bloemen dienen volgens Roorda van Eysinga tot genees- 

 middel voor hoestende paarden. Men stampt ze fijn met javaansche 

 suiker, zout, een stukje langkoewas en daoen kënioet (Rubiacea), 

 doet er twee flesschen water bij en laat na schudden doorzijgen ; 

 van het filtraat geeft men het paard een halve flesch vol in. 



De bloemscheede wordt, in reepjes gesneden, ineengedraaid gebruikt 

 om te binden : droog levert zij materiaal voor lonten en toortsen. 



Hasskarl's Nut (No. 434) meldt, dat de afgevallen jonge vruchten, 

 gedroogd en gestampt, worden gesmeerd op een soort schurft, radek 

 (fadang ?), die daardoor spoedig zou opdrogen. Roorda bericht, dat 

 de pas gezette vrucht, boengsil genoemd, bij bloedloop wordt aange- 

 wend. Adas en poelasari met een stukje opium ter grootte van een 

 katjang idjo worden fijngewreven met het sap geperst uit drie 

 geraspte boengsil ; hiervan twee dagen of langer des ochtends en 

 des avonds twee lepels vol ingenomen, heeft meestal een heilzame 

 werking. Ook wordt de jonge vrucht zeer dienstig geacht om gezwol- 

 len beenen te genezen, mits de kwaal uit het lichaam zelf voort- 

 komt en niet is ontstaan door vallen, stooten of verwonden. Om er 

 een zalf of smeersel van te maken doet men bij drie jonge vruchten 

 een stukje sintok-bast, djamoer tfiérah, twintig kruidnagelen en een 

 muskaatnoot, alles fijngemalen, en vervolgens zoovee! arak of azijn, 

 dat men een niet te dunne zalf verkrijgt. Daarmede wordt dan het 

 gezwollen been drie of vier maal daags van boven naar beneden in- 

 gesme'erd, wat gewoonlijk spoedig tot genezing leidt (Roorda). 



