424 



PAI.MAE. 



Klapperwater. 



Kern. 



Desiccated 

 coco-nut. 



einde de kern er uit te kunnen halen of men laat hem leegeten door 

 de mieren Er worden ook zeer vaste kolen van gebrand, die gezocht 

 zijn bij de goudsmeden (Rumph.). 



Het klapperwater is het smakelijkst als de noot haar volle groot- 

 te heeft bereikt maar de dop nog week is, ,, hebbende van binnen 

 juist een weinig merg gezet" : het is frisch en aangenaam van smaak, 

 doch dringt terstond door alle leden en doet zweeten. Het ver- 

 koelt sterk en wie, verhit zijnde, dit water gulzig drinkt, in het 

 bijzonder in den morgenstond en nuch teren, die vervalt lichtelijk 

 in een beroerte of lammigheid. Overigens is het een gezonde drank, 

 alleen bij zwakheid der ('«innen verboden, F.en jonge klapper op kolen 

 of onder heete asch gebraden en dan weder koud geworden, of een 

 nacht in den dauw gezet, * kan met succes worden gedronken in 

 alle heete ziekten, als koorts en buikloop. Daarvoor verkiest men 

 den witten en den groenen vorm (Rumph.). Van der Burg (Geneesheer 

 III, bl. 156) somt eenige van de vele gevallen op, waarin klapper- 

 water heilzaam zou werken, inclusief longtering en venerische ziek- 

 ten. In de Soenda-landen wordt het volgens De Bie (bl. 323) toege- 

 diend in geval van arsenic-vergiftiging ; Sollewijn üelpke (bl. 205) 

 zegt zelfs, dat de inlander geen ander middel daartegen kent dan 

 water van këlapa idjo. Volgens een mededeeling van Dr Boorsma geldt 

 klapperwater, vooral van de këlapa idjo. bij de inlanders als een 

 specifiek middel tegen vergiftiging, dus ook tegen cholera. 



Als uitgangspunt voor de bereiding van andere producten is klap- 

 perwater waardeloos. Sack zegt (Bulletin No. 23 van het Landb. Dept 

 in Suriname, Maart 1910), dat het in de West wordt ingedikt tot een 

 stroopje, dat gebruikt wordt bij wijze van soja of worcester sauce. 



Het gebruik van het kiemwit voor culinaire doeleinden kan hier 

 met stilzwijgen worden voorbijgegaan, doch het is wenschelijk te 

 wijzen op den bijzonderen vorm waarin het gedroogd in den handel 

 komt — niet noemenswaard uit Ned.- Indië evenwel — voor de banket- 

 bakkerij, onder den naam desiccated coco-nut. Het belangrijkste 

 productieland daarvan is Ceylon, dat er in 1913 15.190, in 1914 

 15.593 in 1919 zelfs de buitengewoon groote hoeveelheid van 37.858 

 ton van uitvoerde. De bereiding geschiedt aldus: Van uitgezochte 

 rijpe klappers wordt de dop weggekapt, zoodat de kern heel blijft, 

 en daarvan wordt vervolgens de gekleurde huid afgeschaafd. De 

 kern wordt daarop zorgvuldig gewasschen, in vier stukken gesneden 

 en verder machinaal verkleind. De „chips" en ,,threads" worden in 

 hoogstens één uur tijd gedroogd in apparaten die een capaciteit 

 hebben van 3000 tot 5000 noten per dag. Het product — dat in drie 

 kwaliteiten wordt vervaardigd, n. 1. fine, medium en coarse — wordt 

 verpakt in met theelood gevoerde kisten, die 130 lb netto bevatten. 

 Van duizend klappers krijgt men op Ceylon 290 a 335 lb desiccated 

 coco-nut (Korte Berichten 5 Nov. 1910, bl. 4; uitgebreider in Phil. 

 Journal of Science A, 1914, bl. 189). Volgens Tropenpflanzer 1909, 

 bl. 458 is dit bedrijf op Ceylon niet zeer winstgevend en gaat het 

 steeds gepaard met de bereiding van coir. 



* Bij tallooze inlandsche geneesmiddelen —of wat de inlanders daarvoor 

 houden —vindt men voorbeschreven, dat ?i] een nacht aan den dauw moeten 

 worden blootgesteld. 



