COCOS. 425 



Van een economisch standpunt bezien is het kiemwit veel be- copra. 

 langrijker als grondstof voor de olie-industrie en dat het drogen 

 er van om een vervoerbaar handelsproduct te verkrijgen niet een 

 vinding is van den nieuweren tijd blijkt voldoende uit Rumphius' 

 mededeeling, dat in Malabar de kernen van de oude noten in de zon 

 werden gedroogd en zoo onder den naam copra naar andere landen 

 werden vervoerd. De bereiding is uiterst eenvoudig : de rijpe noten 

 worden gehalveerd en gedroogd tot de kern loslaat van den dop en 

 uitgestooten kan worden, om verder alleen te worden gedroogd. Meer 

 algemeen echter (bij drogen zonder kunstmiddelen) wordt de dop 

 dadelijk van de kern afgebroken. Het drogen geschiedt meestal in 

 de zon en indien het product niet de kenmerken vertoont van in 

 aanraking te zijn geweest met rook, dan wordt het aangeduid als 

 sundried, wat dus niet zeggen wil, dat het door geen ander middel 

 dan zonnewarmte is gedroogd. Een meest in de buitengewesten ge- 

 volgde wijze van kunstmatig drogen bestaat daarin, dat de gehal- 

 veerde noten met de holte omlaag worden geplaatst op een horde, 

 pi. m. 0.50 M. boven den grond, onder welke horde wordt gestookt. 

 De kern wordt op deze wijze droog gerookt en levert copra die 

 ongeschikt is voor de bereiding van eetbare olie. Toch kan volgens 

 ditzelfde systeem prima kwaliteit zonder een spoor van rooklucht 

 worden verkregen, indien n. 1. de horde 2 M. boven den grond 

 wordt geplaatst en als stookmateriaal niet anders wordt aangewend 

 dan droge klapperdoppen, die geen rook geven. De in doorsnee een 

 hoogeren prijs dan het java-product opbrengende ceylon-copra wordt 

 volgens Tropenpflanzer 1909, bl. 418 grootendeels op deze wijze be- 

 reid : men schuift de doppen in elkaar, legt ze in dubbele rijen on- 

 der de drooghorde en steekt al die rijen aan één kant aan, waarna 

 zij van zelf verder branden. Een volledige beschrijving van de werk- 

 wijze en schets van de gebruikte kiln vindt men in Teysmannia 

 1920, bl. 97. Het systeem van drogen is overigens slechts een der 

 factoren die de kwaliteit der copra beheerschen ; van nog grooter 

 beteekenis is, dat de vruchten het juiste stadium van rijpheid hebben 

 bereikt. Voor de bereiding van goede copra moet het kiemwit hard 

 en broos zijn, waarmede gepaard gaat, dat het tegen den dop liggende 

 huidje vast aan de kern is verbonden. Dit huidje moet licht van kleur 

 en glad wezen. Slap kiemwit — van te jonge noten — geeft slappe, 

 moeilijk te drogen, veel gewichtsverlies opleverende copra, licht 

 onderhevig aan insectenvraat tijdens het transport naar de ver- 

 bruikslanden en de uit zulke copra geperste olie wordt gezegd nooit 

 van prima kwaliteit te zijn, ook niet als die slappe copra versch 

 was. Bij oudere noten is het huidje donker en gerimpeld, doch deze 

 worden in de praktijk (op Java) minder gebruikt voor copra, omdat zij 

 voor het bereiden van klapperolie duurder worden betaald. Het is 

 van belang, dat het droogproces vooral in den aanvang zonder onder- 

 breken en vlug verloopt en dat het drogen voldoende ver wordt door- 

 gevoerd. Zoo mogelijk moet het geschieden tot een watergehalte van schimmeigroe 

 hoogstens 5 % is bereikt, om de gevolgen van aantasten door schimmels 

 tot een minimum te reduceeren (Zie Philippine Journal of Science 

 Jan./Feb. 1907 en Das Trocknen der Copra, Tropenpflanzer 1910, 

 bl. 288). Dit product is n. 1. buitengewoon sterk onderhevig aan 

 schimmelgroei. Volgens Phil. Journ. of Science A, 1917, bl. 64 wordt 



