CARLUDOVICA — POTHOS. 443 



niet in de zon. Het ophangen in de zon geschiedt den dag daarop, 

 om de vezel te bleeken. Met het oog op het bleeken doet men ook 

 bij het water in den kookpot wat citroensap. Voor men overgaat 

 tot vlechten worden opnieuw van elk lint de zijkanten verwijderd 

 en ca 3 inch van den top en 2 inch van den voet afgesneden. 



De engrosprijzen der panamahoeden zijn niet buitensporig hoog: 

 in 1914 bedroegen zij in Ecuador volgens Handelsberichten 1916, bl. 

 145, 4 tot 60 gulden per dozijn; prijzen van 12 tot 50 gulden per 

 stuk worden alleen betaald voor fijn fabrikaat. De uitvoer van 

 genoemd land bedroeg in 1914 142.893 Kg. 



In het Museum: Stroo, hoed. 



ARACEAE. 



23/684. Pothos hermaphroditus merr. (P. longifolius presl). 



Volksnamen. Mal. Amb.: Tapanawa këtjil — Jav.: Klabangan. 



Hoog klimmend kruid, door Rumphius (V, bl. 490) beschreven 

 onder den naam Adpendix duplo folio. Omtrent het nut 

 deelt hij niet anders mede, dan dat de stengel, die de dikte heeft van 

 een pink, een door taaiheid uitmuntend hart bezit, hetwelk wordt 

 gebruikt als dat van andere tapanawasoorten, dus gelijk bindrotan. 



In de Philippijnen wordt blijkens Buil. No. 19 Bureau of Forestry 

 (1919) de centrale cylinder der somtijds zeer lange luchtwortels 

 van vele klimmende araceae (vooral van de geslachten Epipremnum, 

 Pothos, Rhaphidophora en Scindapsus) zoowel in zijn geheel als 

 gespleten onder den naam amlong algemeen aangewend als mate- 

 riaal voor luxe mandwerk. Dit soepele, zuiver ronde, over zijn ge- 

 heele lengte even dikke hart, hetwelk zich goed laat splijten, is het 

 gemakkelijkst dadelijk na het inzamelen van het buitenste weef- 

 sel te scheiden. Naar gelang van de botanische herkomst is het wit, 

 bruin of zwart; gekleurde soorten kunnen worden gebleekt met 

 natriumsuperoxyd (Na 2 2 ). 



23/684. Pothos latifolius L1NN. 



Volksnamen. Mal. Amb.: Tapanawa. 

 De nog niet terug gevonden Adpendix arborum van 

 Rumphius wordt door hem beschreven (V, bl. 483) als een klimplant uit 

 het bosch, met lange, pink- of duimdikke, van onderen houtachtige 

 stengels, die de stammen der boomen (vooral arènpalmen) beklim- 

 men, zich zeer vast daaraan hechtende met uitzondering van de 

 kruidachtige einden, die los hangen. Hij verdeelt haar in twee, of 

 eigenlijk drie vormen (soorten?), een kleinbladigen (parvifolia), een 

 in de valleien van den Oliphant voorkomenden vorm en een met 

 middelgroote bladeren (media). Van den tweeden zijn de stengels stengeis 

 dun en geschikt voor bindwerk. De vorm media, in het ternataansch 

 bekend als sofo hèka, heeft minder, doch niet zoo kromme, insgelijks 

 zeer taaie stengels, waarvan het hart bestaat uit een doorloopende, 

 sterke, splijtbare vezel, geschikt voor bindwerk. Van den vorm par- 

 vifolia vermeldt hij, dat de 5 a 6 duim lange en anderhalf duim 

 breede, dikke, gladde bladeren gebruikt worden in dranken tegen Bladere 

 asthma, vooral de jonge nog niet ontplooide. 



