ANEILEMA— E1CHH0RNIA. 467 



Rumphius (VI, bl. 178) beschrijft het onder den naam O lus 

 palustre f e mina en bericht, dat het bij de makassaren een 

 gewoon moeskruid is, hetwelk zoowel rauw als gekookt wordt genut- Bladeren, 

 tigd ; rauw is het echter eenigszins scherp, zoodat de baliërs bijv. het 

 niet eten, hoewel hoenders, eenden en geiten het zeer graag fusten. 

 Te Buitenzorg wordt het alleen als lalab, dus gestoomd, gegeten. 



In het Museum: Wortels. 



Eichhornia crassipes solms (E. speciosa kunth). 

 Volksnamen. Waterhyacint — Mal.: Këlipcek (Ogan, Res. 

 Palemb.). Toempé (Menado) — Lamp.: Ringgak (Komering) 

 — Daj.: Iloeng-iloeng (Samp.), Mampau (Koetei) — Soend.: 

 Etjcng gondok, Gèndot — Jav.: Bëngok (N. Bantam), Këmbang 

 (Sëkar) bopong, Wcwélian, Wéwéjan — Barèe: Takara. 

 Drijvend of — in zeer ondiep water — in den bodem wortelend 

 kruid, okselstandige uitloopers voortbrengend, aan welker top zich 

 weldra een nieuwe plant ontwikkelt, die gemakkelijk van de moeder- 

 plant loslaat om een zelfstandig bestaan te gaan leiden. Het is in- 

 heemsen in Brazilië en als sierplant in vele landen ingevoerd, doch 

 door zijn buitengewoon snelle vegetatieve vermeerdering in tal van 

 tropische en subtropische streken tot een algemeen en zeer hinderlijk 

 onkruid geworden, dat bezit heeft genomen van het watervlak, alle 

 andere waterplanten verstikt, het transportwezen en de visscherij 

 belemmert of onmogelijk maakt en zich door middel van de gemak- 

 kelijk los latende uitloopers heinde en ver verspreidt. In 1894 is het 

 door 's Lands Plantentuin geïmporteerd en thans verbreid over 

 het geheele eiland van af de' laagvlakte tot op 1600 M. zeehoogte, 

 groeiend in stil staand of langzaam stroomend, niet te diep water, 

 aan rivieroevers en soms ook op sawahs (Backer). Een plaag, gelijk 

 in Australië, Achter- Indië en Amerika, waar het noodzakelijk is 

 geworden er een vrij hopeloozen verdelgingsstrijd tegen aan te binden, 

 is de waterhyacint tenminste op Java nog niet geworden. Men heeft 

 er zelfs eenig nut van : de jonge bladstelen worden wel gegeten en Bladeren, 

 in de Straits mengen de chineezen de bladeren en stelen onder het 

 te koken varkensvoer ; zij zijn daarmede zeer ingenomen (Straits 

 Bulletin 1911, bl. 150). Elders dringt zich voortdurend de noodza- 

 kelijkheid op om er toepassingen voor te vinden met de bedoeling 

 te trachten het binnen redelijke perken te houden. Technisch is 

 dit kruid echter tot nu toe waardeloos gebleken. Wel zou het aan 

 Perrot in Cambodja zijn gelukt om door schrapen van de stengels vezeistoi. 

 vlechtmateriaal te verkrijgen en zelfs een vezelstof geschikt voor 

 het vervaardigen van zakken, die de goeni's zouden kunnen 

 vervangen (een vertaling van Perrot's rapport ter zake aan de 

 Kamer van Koophandervan Cambodja is afgedrukt o. a. in Trop. 

 Agriculturist van April 1917, bl. 256), doch dat resultaat mist 

 voor de praktijk alle waarde. De vezelexpert van het Gouver- 

 nement van Bengalen kon slechts aanbevelen (Agr. Journal of 

 India 1917, bl. 419) het kruid te gebruiken als meststof. Versch bevat Meststof, 

 het 95% water, zoodat het eerst gedeeltelijk moet drogen voor 

 het op hoopen mag worden gezet om te rotten. Als het vergaan is, 

 komt het in waarde ongeveer overeen met desamest, behoudens 

 dat het rijker is aan potasch. 



