478 LILIACEAE. 



38IH3. Asparagus officinalis linn. 



De asperge wordt op Java in de bergstreken geplant en is er vol- 

 strekt geen zeldzame groente. Volgens een door den Heer H.C.H, de 

 Bie van kantteekeningen voorzien exemplaar van Beknopte gegevens 

 No. 7 omtrent Cultuurgewassen wordt zij o.a. in het Soekaboemische 

 tusschen 800 en 1000 M. zeehoogte veel door inlanders geteeld. 



Aan de kwaliteit van den grond worden hooge eischen gesteld; 

 hij moet zeer doorlatend zijn en in zeer lossen toestand worden 

 gebracht en gehouden. Men plant asperges op smalle bedden, die 

 1 .1 a 2 voet diep worden omgewerkt, waarna er stalmest op wordt ge- 

 bracht, die na een paar dagen met de aarde grondig wordt vermengd. 

 Dan laat men het bed 20 tot 30 dagen liggen en maakt het voor het 

 uitplanten of uitzaaien zoo noodig met den beganen grond gelijk 

 door het opbrengen van aarde, die tevoren goed is vermengd met 

 50 % ouden stalmest. Het zaad wordt door den inlander in den 

 regel dadelijk uitgelegd op de bedden, die soms beschaduwd worden, 

 totdat het kiemen heeft plaats gehad. Aanbevolen wordt te planten 

 in rijen op 80 cM. afstand, 75 cM. van elkaar in kruisverband. Als 

 de plantjes flink aan den groei zijn, wordt het bed 10 cM. opgehoogd 

 met goede mulle tuinaarde en circa 2 maanden daarna wordt er op- 

 nieuw een laag van 15 cM. op gebracht. Reeds ongeveer 9 maanden 

 na het uitzaaien krijgt men product; in tegenstelling met Europa, 

 waar men slechts een paar maanden van het jaar asperges steekt, 

 doet men dat hier het geheele jaar door en in verband daarmede 

 gaat de levensduur van een aanplant twee, hoogstens drie jaar niet 

 te boven. Men heeft te zorgen, dat er altijd een of twee volgroeide 

 spruiten aan de plant blijven en dat voor het afsteken een zeer scherp 

 mes wordt gebezigd. Doode scheuten moeten steeds kort afgesneden 

 worden en de bedden dienen los en vrij van onkruid te worden ge- 

 houden. Andere groenten mag men er niet op telen, ook niet als de 

 aspergeplanten nog klein zijn. Om het groen en bitter worden van 

 de koppen te voorkomen, zet men er de halzen van wijn- of andere 

 flesschen overheen. Ochse (Groententeelt, bl. 25) noemt als aanbe- 

 velenswaardige vormen: vroege Argenteuil, B 'rgen-op-Zoomsche en 

 de duitsche soorten Mainzer Spargel en Ruhm von Braunschweig. 



Hoewel epicuristen op den smaak van de indische asperges weten 

 af te dingen, verdienen zij toch geenszins de geringschatting waar- 

 mede o.a. Van der Burg ze in zijn Voeding in N.I. bejegent; velen 

 stellen ze op één lijn met de ingevoerde geconserveerde. 



38/1H3. Asparagus racemosus willd. 



Volksnamen. Christusdoorn, Bèk boen (chineesch) — Jav.: 



Sangga langu — Kangean: Goenanthin — Timor: Monotou. 



Sterk vertakte, krachtig gestekelde, tot 4 M. hoog klimmende 



heester met gezwollen wortels, op Java voorkomend van af de laag- 



vlakte tot op 1150 M. zeehoogte in zeer droge, lichte bosschen en 



zonnige struikwildernissen, op alang-alangvelden en soms zelfs op 



kak' lavablokken, vaak zeer talrijk (Backer). Ook wordt hij wel, 



gelijk andere Asparagussoorten, als sieraad gekweekt. Te Batavia 



s. wordt door chineesche vrouwen van de vleezige wortels een confituur 



gemaakt, bekend als manisan bèk boen. Een plant in den Museumtuin, 



die altijd schraal had gestaan en na 2\ jaar zou worden overge- 



