AGAVE. 485 



geregeld oogsten meestal na 10 jaar af zonder te bloeien, doch in Mid- 

 den-Java brengt zij overvloedig bulbillen voort. Tenslotte eischt de 

 aanwezigheid in het Museum van ,, standaardmonsters" eenige toe- 

 lichting. Na afloop van het vezelcongres werden standaardmonsters 

 vastgesteld in de hoop, dat de planter en de handel zich daarnaar 

 zouden richten. Deze zijn: 



Een kwaliteit A., in lengten van 130, 110 en 90 cM. 

 Een kwaliteit B., in lengten van 130, 90 en 75 cM. 



Kwaliteit A. is het product van "rijpe" bladeren, in kleur, sterk- 

 te, soepelheid en afwerking niets te wenschen overlatend en ge- 

 lijkmatig van lengte; onder kwaliteit B. vallen de zwakkere vezels 

 van minder rijpe bbderen, die van minder goede kleur en die welke 

 geen nabewerking hebben ondergaan. 



In het Museum: Vezels. 



40/1219. Agave sisalana perrine. 



De andere op Java als vezelplant gecultiveerde Agave, de java- 

 sisal, ontwikkelt evenmin een bepaalden stam en bezit donkergroene 

 of lichtzeegroene 1 a 1.75 M. lange bladeren, waarvan de kanten 

 meestal ongewapend zijn; soms echter vindt men nietige gebogen 

 randstekeltjes, die naar den voet van het blad wijzen. De eind- 

 stekel is 15 a 30 niM. lang. Dooreen genomen zijn op Java de bladeren 

 van deze soort ca 3 maal zoo zwaar als die van A. Cantala. Haar 

 vaderland is insgelijks onbekend; zij wordt evenwel sinds langen 

 tijd (maar naar het schijnt niet in het groot) in Yucatan geteeld 

 onder den naam yaxci of yaxqui (uit te spreken: jasjki) en voor de 

 andere landen die agave-vezels produceeren, als Florida, West-Indië, 

 Tanganyika Territory (voormalig Duitsch Oost-Afrika), Bengalen, 

 Hawaii enz., is zij de belangrijkste soort. Op Java werd zij tot 

 1911 aangeduid als Agave rigida var. sisalana. In het spaansch is 

 zij bekend als henequen verde, in het duitsch als grüner sisal. 

 Zij groeit het best in goed doorlatenden kalkgrond in een droog 

 klimaat, doch verdraagt meer speelruimte in de groeivoorwaarden 

 dan de straks te noemen A. fourcroydes. Onder gunstige conditie's 

 produceeren de bladeren ongeveer 3| % schoone, droge vezel, witter 

 en sterker dan van Agave fourcroydes. De voortplanting geschiedt 

 door uitloopers (die steviger planten zouden geven) of door bul- 

 billen; de levensduur is 5 a 10 jaar. Of voor de cultuur A. Cantala 

 dan wel A. sisalana de voorkeur verdient, is afhankelijk van de 

 omstandigheden. Beide soorten hebben haar voor- en haar nadeelen, 

 welke men opgesomd vindt in het bij de vorige soort aangehaalde 

 verslag van V. Itersou (bl. 47/48), die meent, dat bodem en klimaat 

 den doorslag moeten geven. A. sisalana verlangt een beteren en meer 

 kalkrijken grond dan A. Cantala; de laatste kan op Java worden ge- 

 plant tot op 5000 voet boven de zee en de eerste niet hooger dan 

 2000 voet. Hoewel agaves onder langdurige droogte minder lijden 

 dan andere gewassen, ondervinden zij den invloed daarvan toch nog 

 vrij sterk, A. Cantala meer dan A. sisalana. Bij gebrek aan vocht 

 stagneert de groei: de bladeren worden ten laatste slap en knikken 

 dan om, waardoor op de breuk een wond ontstaat en de vezels plaat- 

 selijk bruin verkleuren, dus minderwaardig worden. Bij het ontve- 

 zelen van het taaie, weinig water bevattende blad blijft, indien de 



