AGAVE. 487 



40/1219. vorm, behoort thuis in de hoogliggende valleien van Centraal-Mexico 

 en is niet in cultuur genomen. De vezelstof, aangeduid als espadin, 

 is inferieur en van weinig belang. 



Agave ?Funkiana koch & bouché (misschien is bedoeld A. lophan- 

 tha schiede var. latifolia berger), die inheemsen zou wezen in de 

 Jaumave-vallei in Mexico, en niet in cultuur is genomen, levert 

 volgens Dewey jaumave ixtle, jaumave lecliuguilla of tampico-vezel, 

 wat zeer onbepaalde namen lijken. 



Agave Lespinassei trelease is een stamlooze plant met ca 1.50 

 M. lange bladeren, die wordt gecultiveerd in de buurt van Tampico, 

 meest op zandigen bodem nabij de kust: wellicht, zegt Dewey, zal de 

 vezel beter zijn op drogeren, meer kalkhoudenden bodem. De als 

 zapupc de Tepezintla of zapupe de Vincent aangeduide vezelstof is 

 fijner en meer soepel dan henequen (A. fourcroydes). 



Agave lophantha schiede var. tamaulipasana berger, een vorm 

 met 30 a 40 cM. lange bladeren, thuishoorend op het hooge tafelland 

 van noordelijk Mexico, wordt klaarblijkelijk niet aangeplant; de uit 

 de hand bereide vezel uit de hartbladeren staat bekend als lecliu- 

 guilla, tampico-vezel en ?tula-ixtle. 



Agave striata zucc. var. Mesae berger is een niet in cultuur 

 genomen vorm uit de hooge valleien van Centraal-Mexico; de als 

 estoquillo of guapilla bekend staande, op espadin gelijkende vezel 

 is minderwaardig. 



Agave tequilana weber wordt in Zuidwest-Mexico geplant voor- 

 namelijk voor de winning van mezcal of tequila-wijn, doch ook de 

 bladvezels worden wel gewonnen en zijn bekend als tequila-maguey. 



Agave Zapupe trelease, een stamlooze soort met 1 .50 a 2 M. lange 

 bladeren, behoort waarschijnlijk thuis in westelijk Mexico en wordt 

 gecultiveerd in den staat Vera Cruz, vooral op leemachtigen grond. 

 De vezel, zapupe azul, zapupe de San Bernardo of zapupe de Estopier 

 geheeten, is fijn en zacht. 



De naam zapupe is derhalve evenmin als ixtle de naam van het 

 product van één enkele agave-soort en de aan deze verzamelnamen 

 vastgeknoopte berichten zijn daarom moeilijk of in het geheel niet 

 met zekerheid thuis te brengen. Eenige jaren geleden liepen door 

 de literatuur (Tropenpflanzer 1908, bl. 157 en 191 1, bl. 235; Bulletin 

 Imp. Institute Jan./Mrt 1913) berichten omtrent zeer bevredigende 

 resultaten in Mexico bereikt met de cultuur van zapupe. Er wordt 

 gezegd, dat zij thuis behoort in een heet klimaat met natte en droge 

 moessons, doch voor regen of droogte vrij ongevoelig is, op vruchtbare 

 gronden zeer goed gedijt, maar ook wel tiert op armere gronden, mits 

 de bodem een ca 12 cM. dikke, goede bovenlaag bezit en doorlatend is 

 (Agr. pratique d.p. ch. 1909, bl. 466). Mogelijk zijn hier niet alleen A. 

 Zapupe trelease, maar ook A. Deweyana, A. Lespinassei en misschien 

 nog andere soorten bedoeld, aangezien in de Agavenmonographie 

 van Berger (1915) nog een, hier niet vermelde, zapupe voorkomt. 

 Uit Kew Bulletin 1917, bl. 240 moet men evenwel afleiden, dat de 

 cultuur van zapupe klaarblijkelijk geen voordeden biedt boven die 

 van sisalhennep. In de Philippijnen is de onder den naam Agave 

 Zapupe proefgewijs aangeplante soort blijkens the Seventeenth 

 . Annual Report Bureau of Agriculture, bl. 102 wegens het lager vezel- 

 gehalte minder rendabel bevonden dan de hier verbouwde agaves. 



