AGAVE — TACCA. 489 



dat het Kew Museum uit N. W. Borneo zeer dichte weefsels ont- 

 ving, van deze vezel vervaardigd. In 1906 werd mij uit Sampit be- 

 richt, dat uit de bladeren van lèmba, die een lengte kunnen bereiken 

 van ca H M., vezels kunnen worden verkregen door voorzichtig 

 schrapen met een mesje. Men draait ze tot garen en maakt er touw 

 en netten van, terwijl de dajaks er nog korte, bij de vrouwen in ge- 

 bruik zijnde sarongs van weven. Een ander bericht uit Borneo (ik 

 verzuimde aan te teekenen uit welk deel) vermeldde, dat voor de 

 bereiding der vezels de steel en de top der bladeren worden afgesne- 

 den, dat dan de bladeren eenige dagen in water worden gelegd en ten 

 slotte het week geworden bladmoes met een stuk bamboe wordt 

 afgeschraapt. De verkregen vezels worden een paar dagen lang ge- 

 droogd en zijn dan geschikt om er rijstzakken en kleedingstukken 

 van te maken, welke echter meer en meer in onbruik geraken. Het 

 gelukte dan ook den Heer Elenbaas, toenmalig controleur te Sampit, 

 niet dan met veel moeite om een weefsel van lëmba te bemachtigen. 

 De botanische herkomst daarvan is niet na te gaan, doch een — 

 vermoedelijk speciaal voor deze gelegenheid van de eerste de beste 

 Curculigo-soort vervaardigd — vezelmonster, was blijkens het bijge- 

 voegde herbariummateriaal afkomstig van C. angustifolia hallier f. 



Ridley (Straits Bulletin 1905, bl. 67) nam proeven met de cultuur 

 van Curculigo-soorten en de bereiding der vezelstof. In het open 

 veld groeiden de schaduw lievende planten (C. capitulata) langzaam 

 en de bladeren bleven klein; het afscheiden der vezels gelukte 

 alleen door roten — een verwerpelijke methode voor het bereiden 

 van bladvezels — en schrapen uit de hand. Toekomst schijnen dus 

 deze vezels niet te hebben. 



Dezelfde zegt in Straits Bulletin 1902, bl. 536, dat de vruchten 

 van C. latifolia en andere C. soorten herinneren aan komkommers 

 met suiker maar de merkwaardige eigenschap bezitten om, hoewel zij 

 geenszins bijzonder zoet zijn en ook geen zoeten nasmaak geven, een 

 walgelijk zoeten smaak op te wekken als men drinkt binnen het uur 

 nadat men er een of twee van heeft gegeten. Iets dergelijks con- 

 stateerde Hasskarl (l.c). Men zegt, dat ter Oostkust van Sumatra 

 de vruchten aan zieken worden gegeven om eetlust op te wekken. 



C. latifolia wordt vaak — ook door de inlanders — verward met 

 Curculigo capitulata o.k. (C. recurvata dryand., M o 1 i n e ria 

 recurvata herb.), Soend.: tjangkok — Jav.: bedoer, njangkoeh, 

 njioer-njioeran — Alf. Minah. (t.1.): karimënga . ifi ëmpoeng, k. ing 

 kajoe — welke behoort tot de meest algemeene planten der javaan- 

 sene bergbosschen beneden 2000 M. zeehoogte. De bladeren daarvan 

 komen in gebruik overeen met die van C. latifolia, doch de vruchten 

 zijn bij de inlanders minder gezocht; zij worden zelfs wel oneet- 

 baar genoemd en wekken geen zoeten nasmaak op. 



In het Museum: Vruchten. 



TACCACEAE. 



42/1218. Tacca leontopetaloides o. k. (T. p i n n a t i f i d a forst.). 



Volksnamen. Pia (fr.) — Atjeh: Lëki — Mal.: Katjoenda 

 (Batavia), Lëkér, Likir, Taka laoet (Mol.) — Soend.: Kë- 

 tjondang — Jav.: Këtjondang, Tjondang — Mad.: Labing — 



