MUSA. 509 



45/1318. verklaarde, dat de jaarlijksche invoer van pisangmeel in Engeland 

 werd geschat op niet meer dan 50 ton, afkomstig uit West-Indië. * 

 Het wordt, vermengd met andere meelsoorten, gebruikt voor gebak, 

 voedsel voor zieken en andere speciale artikelen. De waarde van 

 goede kwaliteit werd getaxeerd op 20 sh. per cwt franco Londen. 

 Beter dan import van meel werd de invoer geoordeeld van gedroogde 

 bananen, die dan door den fabrikant naar eigen wenschen zouden 

 kunnen worden gemalen. De prijs dezer gedroogde bananen werd ge- 

 steld op 18 sh. per cwt. Aanbevolen werd groote zorg te wijden aan 

 het drogen, om een product te verkrijgen, dat in uiterlijk en geur 

 steeds zichzelf gelijk is. Nog ongunstiger vooruitzichten blijken 

 uit de mededeeling in het Bulletin van het Imp. Inst. 1911, bl. 294, 

 overgenomen uit het verslag 1909/10 van het Dept of Agriculture, 

 Bombay Presidency, dat men voor een meel van prima kwaliteit geen 

 afnemers had kunnen vinden. Het verschilt te eenenmale van andere 

 meelsoorten, doordat het zwart wordt zoodra het begint te gisten. 



Gelijk de zeeslang telken jare in den komkommertijd ten tooneele 

 wordt gevoerd, zoo komt ook het bereiden van pisangfabrikaten tel- 

 kens weer op het tapijt. De belangstelling van practici trekt dit 

 onderwerp echter zelden, m.i. terecht. Want, zijn de vooruitzichten 

 voor pisangmeel en vijgen in het algemeen niet veel belovend, voor 

 Java zijn zij bijzonder ongunstig. In de eerste plaats gedijt de 

 pisang hier ontegenzeggelijk veel minder goed dan in de bananen- 

 streken van het westelijk halfrond (Costa Rica; Honduras, Guate- 

 mala, Jamaïca en Sant Marta in Colombia), wat mogelijk verband 

 houdt met het merkwaardige feit, vermeld in het Jaarboek 1919 

 Dept v. L. N. & H., bl. 138, dat alle hier gekweekte vormen in meer- 

 dere of mindere mate lijdende zijn aan een ziekte der vaatbundels, 

 waarbij een deel dezer organen is gevuld met verschillende bacterie- 

 soorten, welker invasie somtijds gevolgd wordt door het indringen 

 van schimmels. In de tweede plaats zal men eventueel met zijn 

 fabrikaten op de wereldmarkt het hoofd hebben te bieden aan de 

 concurrentie van een zeer krachtig georganiseerd grootbedrijf dat, 

 als de mogelijkheid tot afzet wordt geopend, beschikken kan over 

 een massa grondstof als geringwaardig nevenproduct, aangezien 

 alle bossen die niet aan hooge eischen voldoen in Amerika van ver- 

 scheping worden uitgesloten. 



Er zijn streken in de wereld, waar van pisangvruchten cider, wijn, 

 en zelfs champagne wordt gemaakt. Een alcoholische drank kan 

 worden verkregen door de rijpe vruchten met water fijn te wrijven, 

 het vocht een nacht te laten staan en dan te bottelen; na een week zou 

 het drinkbaar wezen. Ook maakt men er azijn van die, vermoedelijk 

 met dezelfde overdrijving waarmede alles wat de pisang betreft 



* Een beschrijving van de bereidingswijze gevolgd in de fabriek te Mont- 

 pellier, Jamaïca, is te vinden in Tropical Agriculturist Sept. 1912, bl. 207. In 

 Bulletin économique de L'Indochine 1919, bl. 924, waar een animeerend artikel 

 is overgedrukt uit La Gazette coloniale No. 15 van Febr. 1919, wordt gezegd, 

 dat de tros voor het eerste spoor van rijpheid is te bespeuren 10 minuten in water 

 van 81° C. wordt ondergedompeld gehouden om het schillen der vruchten mo- 

 gelijk (lees: gemakkelijk) te maken en dat deze in haar geheel — dus niet in 

 schijfjes gesneden — moeten worden gedroogd. De gedroogde vruchten zouden 

 kunnen worden verscheept in zakken, doch het meel is alleen vervoerbaar in 

 dicht gesoldeerde blikken. 



