ELETTARIA. 543 



46/1339. het onvermijdelijk percentage van tijdens de bereiding open sprin- 

 gende vruchten te hoog, terwijl er speciaal op wordt gewerkt om 

 het uit een finantiëel oogpunt schadelijke openspringen binnen de 

 engst mogelijke grenzen te beperken. Met het oog daarop worden de 

 vruchten geoogst mèt het steeltje, hoewel dat later moet worden af- 

 geknipt. Men gebruikt bij het inzamelen een bijzonder soort schaar. 

 Stengels die buiten het bereik van de schaar vallen worden in hun 

 geheel afgesneden; de onrijpe vruchten zijn alsdan verloren. Een 

 koelie plukt op Ceylon gemiddeld 8 a 12 eng. ponden nat. 



Bij het bereiden wordt gestreefd naar het verkrijgen van licht Bereiding 

 stroogeel product met een minimum gespleten vruchten. De beste 

 en goedkoopste manier is langzaam drogen in de zon. Bij te snel 

 drogen barst de schil zeker en daarom stelt men ze des morgens 

 drie uren en des middags gedurende twee uren aan de zonnewarmte 

 bloot. Bij opkomende buien moeten zij tegen regen kunnen worden 

 beschermd. Door de omgeving echter waarin de kardemom groeit, is 

 maar al te vaak natuurlijke droging niet mogelijk en moet men zijn 

 toevlucht nemen tot een drooghuis, maar ook dan moet het zeer ge- 

 leidelijk geschieden. Na het drogen worden de steeltjes afgeknipt; 

 op Ceylon geschiedt dat thans machinaal. Vervolgens worden de 

 lichte en open gesprongen vruchten uitgezocht en de overblijvende 

 met zeven gescheiden in drie grootten, die dan nog op kleur worden 

 gesorteerd. Ten slotte zoekt men de aantrekkelijkheid te verhoogen 

 door ze te bleeken met zwaveldamp. De verpakking geschiedt in met 

 jute-weefsel gevoerde kisten, waarbij het product volkomen droog 

 moet zijn. In de laatste jaren betrekt Eng.-Indië belangrijke hoe- 

 veelheden gedroogde groene kardemom van Ceylon. 



Van Elettaria Cardamomum worden verschillende variëteiten on- vormen, 

 derscheiden: ten eerste de var. minus, de malabar kardemom met min 

 of meer bolvormige, kleine vruchten (niet te verwarren met de ron- 

 de en siameesche kardemom: zie onder Amomum Cardamomum), die 

 in Zuidelijk Eng.-Indië wordt geplant; ten tweede de door K. Schu- 

 mann als afzonderlijke soort (E. major smith) aangehouden var. 

 major, de ceylon kardemom, met korter stengels en langwerpige, 

 grootere vruchten, smaller dan de eerste en driekantig. Ridley ver- 

 meldt, dat die vruchten minder aromatisch zijn dan die van de 

 malabar-kardemom en het is mij niet duidelijk, of deze vorm (soort?) 

 heden ten dage op Ceylon al of niet voor den uitvoer wordt gekweekt; 

 de opgaven daaromtrent zijn verward. Dan wordt nog voor Ceylon 

 een derde vorm opgegeven, de allepy- of mysore kardemom, een robus- 

 te plant, die minder gevoelig zou zijn voor droogte, licht en wind. 

 Deze laatste zou het best geschikt wezen voor hooger gelegen stre- 

 ken en daar komt bij, dat de vrucht op de markt zeer gezocht is. 

 Volgens Watt is de mysore kardemom onder te brengen bij den sub 

 2 genoemden voun. 



Hiermede is de cultuur zeer in het kort geschetst. De moeilijk- 

 heden die de Ceylon-planters hebben moeten overwinnen om haar 

 op te voeren tot een „schoone kunst", zooals gezegd wordt in Che- 

 mist and Druggist van 9 Maart 1912 (aangehaald in Trop. Agr. Mei 

 1912, bl. 462), zijn inderdaad niet te onderschatten. Voor uitgebrei- 

 der gegevens, zie Ridley's Spices en de daar vermelde literatuur. 



In het Museum: Vruchten. 



