S7 



De vrouw in questie, Ebbot genaamd, zat in gezelschap van 

 haar man, den Santri Assim, hare moeder en eenige tetamoe's 

 in de voorgalerij van haar klein huisje. 



Op mijne tot haar gerichte vragen antwoordde zij zeer vrij- 

 moedig , waarbij tevens bleek dat zij de maleische taal goed mach- 

 tig was. (Eene Inzonderheid bij Soendasche dessa-bewoonslers). 



Zij verhaalde zeer ontstemd te zijn door het voorgevallene, en 

 kon geen reden opgeven waaraan de oorzaak van het verschijn- 

 sel toe te schrijven was, doch voegde et* bij nu eerst gerust 

 Ie zijn, daar sedert de laatste 24 uren geene voorwerpen meer 

 naast haar gevallen waren. 



De overige leden van het gezelschap bevestigden dit verfraai, 

 zoowel als dat van den heer Almerood. Een der laatst ge- 

 worpen voorwerpen werd ons vertoond en bestond uit een ge- 

 wone steen , afkomstig uit den keuken. Er werd tevens bij- 

 gevoegd dat de steen tijdens den val nog warm was. 



Het huisje waarin de lamilie Assim woonde behoorde lot de 



soort welke in de SoendaAanden limassan genoemd worden. 



Het had ongeveer de volgende afmetingen. 



Lengte ± 6 el. 



Breedte + 0V2 el. 



Hoogte +4 el. 



De kleine voorgalerij was zeer smal en bood nauwelijks plaats 

 aan voor het verzamelde gezelschap. 



De keuken was van jongeren datum als het huis en bevond 

 zich rechts daarvan op eenige passen afstand. 



De woning stond op palen, had slechts ééne deuropening, zou- 

 der cenig venster of raam. Van binnen was het éénige vertrek 

 zwart berookt, zooals gewoonlijk oude inlandsche dessa huizen. 



Ter hoogte van ongeveer 5 meter boven den vloer bevond 

 zich een zoldert je van peloepoeh, waartegen een gewone bam- 

 boe-ladder stond. Een geheimzinnig halfduister heerschte in 

 het vertrek dat gemeubileerd was met de gewone voorwerpen 

 als: dangdang's, kwalie's, pieken, weeftoestel, gindie's, enz. enz. 

 Na de inspectie van het huisje begaven wij ons wederom in 



