179 



sivum , de grootte van hel os lympanicum en van den hamer, naderl 

 pnze soort meer lot Tachyglossus setosus dan tol T.hyslria. De 

 afstand tussclieii de buitenranden van de ossa plerygoidea en fa 

 uitgestrektheid van de geheele sehedel-basis zijn kleiner dan bij 

 de hvee Australische soorten: daarentegen is de troniinelholle 

 merkwaardig door hare buitengewone afplall ing, deze is zoo aan- 

 zienlijk dat de kamer als 'I ware tegen den bovenwand dier holte 

 steunt. De schedelholte en de streek lusschen de oogholten zijn 

 aanmerkelijk grooter dan bij een der twee andere soorten , maar 

 het onderscheid dat het meest in het oog valt, is nog steeds 

 de buitengewone lengte van den snuit. De slaapgroeven nade- 

 len door hun vorm meer lol die van T. sefosus, en hieruit 

 kunnen wij besluiten dal ons dier in zijn uiterlijk meer gelijkt 

 op deze soort dan op T. hyslria. 



AFMETINGEN VAN DEN SCHEDEL. 



Lengte van de punl van den snavel tot den achtersten rand 

 van hel wiggebeen : 0.154; 



Lengte van de punt van den snavel lot de oogkas: 0.108; 



Breedte van de slaapslreek : 0.0S6; 



Afstand lusschen de jukhogen: 0.038; 



Afstand lusschen de beide oogkassen: 0.019. 



Deze ontdekking, van het grootste belang voor de dierkun- 

 dige aardrijkskunde, zijn wij verschuldigd aan den heer A. A. 

 Bruijn te ïernate, wiens voortaan in de wetenschap beroemde 

 naam verbonden is aan zoo vele ontdekkingen in de faunader 

 Papoe-landen. 



Bij de bespreking van dit dier kwam het ons de moeite waard 

 voor een gedeelte van een brief aan te halen , door den heer 

 Br umin aan dr. Beccari geschreven en gedagteekend van Ter- 

 nate, 1 Juli 1876. 



«Sedert twee jaren hebben mijne jagers mij verhaald dal. 

 volgens de Papoesche bergbewoners, op Niew-Guinea eenezeer 

 groote verscheidenheid van zoogdieren bestaat , maar dat zij al- 

 leen jacht maken op die welke gegeten worden. In het begin 



