mln 
afzonderen en voort laten teelen van een plotseling ontstane 
afwijking van den gewonen vorm. Herhaaldelijk zijn nieuwe 
soorten op een dergelijke wijze, dus door z.g. sprongvariatie, 
ontstaan, zooals van granen enz. bekend is. 
Toen door de onderzoekingen van GALTON en QUETELET 
de langzame variabiliteit binnen bepaalde grenzen terug- 
gebracht was, was de verklaringswijze van het ontstaan der 
soorten, door Darwin gegeven niet meer te handhaven. 
Volgens QvereLer en GALTON toch varieeren de soorten 
alle min of meer, maar de veranderingen zijn beperkt en 
kunnen nooit een bepaalde grens overschrijden, terwijl bij 
de plant steeds de neiging blijft bestaan om weer tot het 
oorspronklijke type terug te keeren. 
Elke soort zou dus zijn type onveranderlijk behouden 
en slechts geringe, niet standvastige afwijkingen naar de 
eene of andere richting zouden voorkomen. 
Alleen plotseling te voorschijn gekomene grootere afwij- 
kingen zouden standvastig zijn, en hierdoor zou de oorspron- 
kelijke soort het aanzijn aan eene nieuwe kunnen schenken. 
De eigenschappen van een soort schommelen om een bepaald 
midden. Wel kunnen zij tijdelijk onder invloeden van buiten 
in een bepaalde richting sterk afwijken, maar steeds keeren 
zij, zoodra die invloeden ophouden te werken naar het 
midden terug. 
Dergelijke afwijkingen zijn dus niet „gefixeerd”; er is 
geen „zaadvaste” nieuwe soort ontstaan. 
Door de proefnemingen van pe VRIES is gebleken, welk 
een groote waarde de „sprongvariatiën” of liever gezegd de 
‚„mutatiën”’ — dit laatste woord werd in het begin ook door 
Darwin gebezigd — voor het ontstaan van nieuwe soorten 
hebben. 
Volgens pe Vries toch zouden de nieuwe soorten door 
anutatie gevormd worden. Het vermogen om te muteeren — 
„mutabel”” zijn — komt bij een soort na bepaalde perioden 
voor terwijl die mutatie-tijd slechts van korten duur zou 
zijn. 
LXI. 20Ok 
