a 
Na vele vergeefsche pogingen gelukte het pr Vries een plant 
— Oenothera Lamarchiana—te vinden, die in een mutatie- 
periode verkeerde. 
In 1886 werden 9 planten van Oenothera Lamarckiana 
door pe Vries uit het wild naar den hortus te Amsterdam 
overgebracht, terwijl tevens in dat jaar zaad werd verzameld. 
Reeds in 1887 werd verkregen, wat gezocht was geworden, 
want onder de opgekweekte planten waren er drie, die 
gelijkelijk in dezelfde richting afweken. Zij onderscheidden 
zich door breedere, meer ronde en rondtoppige bladeren, 
dikke gezwollen bloemknoppen en kleine vrucht. De stengel 
was klein, zwak, veelal slap en gebogen. De helmknoppen 
waren niet in staat vruchtbaar stuifmeel voort, te brengen. 
De plant was dus zuiver vrouwelijk. Zij werd Oenothera lata 
geheeten en als een nieuwe soort aangemerkt. 
In 1888 werden 15000 planten opgekweekt, waaronder 
5 exemplaren Oenothera lata en 5 exemplaren O. nanellu 
gevonden werden; deze laatste zoo geheeten, omdat de 
planten een dwergachtige gedaante hadden. De hoogte 
bedroeg slechts een paar decimeter, terwijl de moederplant 
1!/s—2 M. hoog wordt. Beide vormen, zoowel O. lata als 
O. nanella, bleken bij uitzaaiingen „zaadvast” te zijn, en 
werden dus volkomen terecht als nieuwe soorten beschouwd. 
Door ondervinding geleerd, was pe Veres later in staat 
om reeds aan zeer jeugdige planten te zien, of hij met een 
afwijkend exemplaar te doen had. Hierdoor werd het noode- 
Joos opkweeken van het groot aantal planten vermeden, 
terwijl tevens de afwijkende vormen op jeugdigen leeftijd 
afgezonderd konden worden. 
Het zaaisel van 1895 leverde 14000 planten, waaronder 
7 nieuwe soorten voorkwamen, te weten 60 exemplaren van 
0. nanella, 73 ex. O. lata, 176 ex. O. oblonga, 8 ex. 0. 
rubrinervis (te herkennen aan de roode nerven) 15 ex. 0. albidas 
(zeer zwak, stierven vóór den bloeitijd, maar in latere jaren 
werd er zaad van gewonnen en bleek ook deze soort zaadvast), 
1 ex. 0. scintillans (glanzige, smalle, donkergroene bladeren) 
