ee 
en 1 ex. O. gigas (groote bloemtros, dikke en zeer sterk 
bebladerde stengel). 
In 1896 werden onder 8000 planten 377 afwijkende exem- 
plaren aangetroffen behoorende tot 6 soorten en wel de zes 
eerste van de vormen voor 1895 opgenoemd. 
In 1897 kwamen onder 1800 individuën 58 afwijkende 
vormen voor, verdeeld over dezelfde 6 soorten als in 1896. 
De jaren 1898 en 1899 gaven respectievelijk onder 3000 en 
1700 exemplaren 20 en 28 afwijkende individuen tot 2 en 4 
nieuwe soorten behoorende. 
Niet alleen keerden dus de nieuwe soorten geregeld elk 
jaar zuiver terug, maar zij bleken zelve ook zaadvast te zijn 
en tevens mutaties te vertoonen; zoo gaf b.v. het zaaisel 
van 0. nanella 3 exemplaren O. oblongo. De nieuwe soorten 
gaven bastaarden met O0. Lamarchiand. 
Ook in ’t wild werden door pr VrrES nieuwe soorten, door 
mutaties ontstaan, aangetroffen. Herhaaldelijk werden nog 
andere nieuwe soorten dan de opgenoemde verkregen, dic 
echter òf niet bloeiden òf steriel waren òf tengevolge van 
haar zwakte vóór het bloeien stierven. 
Door deze proefnemingen is het dus gebleken, dat het 
ontstaan van nieuwe soorten voor waarneming vatbaar is, 
en dat soorten door mutaties gevormd worden. De nieuwe 
vormen vertoonen zoowel nuttige, schadelijke als onverschil- 
lige afwijkingen van het moedertype, en zelfs zoodanige 
waardoor de nieuwe vorm niet in staat is te blijven leven. 
Er komt dus een groote verscheidenheid van vormen voor, 
waarbij het van de omstandigheden afhangt of de nieuwe 
soort zal blijven bestaan dan wel wederom zal verdwijnen. 
De natuur doet een keuze onder die groote verscheiden- 
heid van nieuwe soorten. 
De mutatie-theorie leert dat nieuwe soorten, door mutatie 
ontstaan, dadelijk zaadvast zijn. 
De opgetreden veranderingen zijn dikwijls gering, maar 
kunnen zich tegelijk in alle deelen van de plant voordoen. 
Niet voortdurend, maar na bepaalde perioden zou een soort 
