DE VERDUBBELING DER LIJNEN IN HET 
SPECTRUM VAN DE CHROMOSPHEER 
EN IN HET FLITSSPECTRUM. 
In de vergadering der Kon. Akademie van Wetenschap- 
pen te Amsterdam van 24 Februari 1900 (}) vestigde de 
Hoogleeraar H. W. Juris er de aandacht op, dat eenige 
verschijnselen, waargenomen op het zonsoppervlak, even goed 
kunnen worden toegeschreven aan anomale dispersie van de 
gloeiende gassen der zonsatmospheer, als aan de oorzaken, 
die tot dusverre voor hun verklaring worden aangenomen. Tot 
deze gevolgtrekking was hij gekomen na herhaling der proeven 
van H. BECQUEREL omtrent de anomale dispersie van gloeienden 
natriumdamp. 
Voordat hierop nader wordt ingegaan, zal het dienstig zijn 
in korte woorden te herinneren aan de belangrijkste ver- 
schijnselen der lichtbreking en te verklaren, wat men bedoelt 
met anomale dispersie. 
Volgens de algemeen aangenomen, door HuyceNs opgestelde 
hypothese, wordt het licht teweeggebracht door de trillingen 
eener middenstof, die de geheele wereldruimte vervult en 
die men den lichtaether noemt. De trillingen planten zich 
in het luchtledige door dien aether voort met een snelheid 
van 300000 kilometers per secunde, zoodat een lichtstraal 
slechts 500 secunden noodig heeft, om de 150 millioen kilo- 
meters te doorloopen, die de aarde gemiddeld van de zon 
verwijderd is. 
Het aantal trillingen, dat een aetherdeeltje per secunde 
volbrengt, kan zeer verschillend zijn, en naar dit aantal 
(5) Versl. Afd. Natuurkunde, Dl. VIII, 1890—1891, p. 510. 
