On 
worden de lichtstralen van elkaar onderscheiden; voor de 
uiterst zichtbare stralen bedragen die aantallen 395 en 750 
biljoen. Daarmede hangt samen de golflengte, dat is de weg 
door het licht afgelegd in den tijdduur van één trilling. 
Noemt men de snelheid van het licht, die voor alle stralen 
hetzelfde is, WV, het aantal trillingen per secunde ” en de 
golflengte >, dan is dus 
es 
n 
Daar » zeer groot is, is » zeer klein; men de drukt golflengte 
daarom meestal uit in tienmillioenste deelen van millimeters 
of zoogenaamde Angströmsche eenheden; voor alle zichtbare 
stralen is de golflengte gelegen tusschen 7600 en 4000 van 
die eenheden. 
Physiologisch onderscheiden de lichtstralen van verschillende 
golflengte, die het oog treffen, zich door de kleur, die zij te 
voorschijn roepen: de stralen met de kleinste golflengte 
brengen den indruk te weeg van violet, verder achtereen- 
volgens van blauw, groen, geel en oranje, eindelijk die met 
de grootste golflengte van rood. 
Ook stralen met grooter en kleiner golflengte komen in den 
aether voor, maar deze maken geen indruk op het oog; zij 
worden de ultra-roode en de ultra-violette stralen genoemd. 
Alleen in het luchtledige en in middenstotfen van constante 
dichtheid is de voortplanting van het licht rechtlijnig; gaat 
een lichtstraal over in een middenstof van andere dichtheid, 
dan wordt hij gebroken. De breking wordt beheerscht door 
de bekende wetten van SNELLIUS: de invallende en de gebroken 
lichtstraal liggen in een plat vlak met de loodlijn op het 
scheidingsvlak en tusschen de sinussen der hoeken, die beide 
stralen met de loodlijn maken, bestaat een constante verhou- 
ding, afhangende van de middenstoffen, die men den brekings- 
index noemt. Voor stralen van verschillende golflengte heeft 
de brekingsindex een verschillende waarde; voor twee bepaalde 
middenstoffen, b.v. lucht en glas behoort dus bij elke golf- 
lengte ook een bepaalde brekingsindex. 
