at lg 
Daar een lichtstraal bij beweging in tegengestelden zin 
volkomen denzelfden weg doorloopt, zal, wanneer een licht- 
straal door een glasplaat gaat, die door twee evenwijdige 
platte vlakken begrensd wordt, de uit het glas in de 
lucht tredende straal evenwijdig loopen met de straal, die 
er aan de andere zijde uit de lucht is binnen getreden; 
de straal heeft echter een verschuiving ondergaan, afhan- 
gende van de dikte der glasplaat en van den brekings- 
index. 
Maakt het vlak, waardoor de lichtstraal naar buiten treedt, 
een hoek met het vlak, waardoor de straal naar binnen is 
getreden, dan is de uit het glas tredende straal niet meer 
evenwijdig met de oorspronkelijke richting en zegt men 
dat er breking plaats heeft door een prisma; de hoek, 
die beide vlakken met elkaar maken, noemt men dan den 
brekenden hoek, de lijn volgens welke zij elkaar, in werke- 
lijkheid of in gedachte uitgebreid, snijden de brekende 
ribbe. De afwijking, die de lichtstraal hierbij ondergaat, 
hangt af van den brekenden hoek van het prisma en 
bovendien van den brekingsindex, die zelf verband houdt 
met de golflengte. Wanneer dus een bundel onderling 
evenwijdige lichtstralen van verschillende golflengten op een 
prisma valt, dan zullen die stralen het in verschillende 
richtingen verlaten; met behulp van het prisma is men 
dus in staat om de lichtstralen van verschillende golf- 
lengten van elkaar te scheiden. De stralen worden door 
het prisma uiteengespreid; dit verschijnsel noemt men kleur- 
schifting of dispersie: deze is des te sterker naarmate de 
brekingsindices voor de verschillende stralen meer uiteen- 
loopen; bij verschillende stoffen onderscheidt men daarom 
verschillend dispersievermogen. 
Bij de meeste stoffen neemt de brekingsindex toe, wanneer 
de golflengte afneemt; dit is ook het geval met glas;de roode 
stralen verkrijgen dus, wanneer zij door een glasprisma worden 
gebroken, een geringer afwijking van de oorspronkelijke 
richting dan de violette. Het bedrag der dispersie is echter 
