— 312 — 
niet evenredig met het verschil in golflengte van twee stralen, 
maar de violette stralen worden door glas naar verhouding 
veel sterker uiteengespreid dan de roode; een eenvoudige 
wet bestaat hiervoor niet. 
Wanneer men een evenwijdige lichtbundel, die door een 
nauwe spleet is gegaan, zijn weg laat nemen door een glazen 
prisma, welks brekende ribbe evenwijdig loopt met de 
spleet, en de gebroken stralen in het oog laat treden, dan 
neemt men evenveel beelden van de spleet waar, als er 
lichtstralen van verschillende breekbaarheid in den licht- 
bundel aanwezig zijn; deze loopen allen evenwijdig met 
de brekende ribbe en vertoonen zich in verschillende kleuren, 
overeenkomende met de golflengte. Bestaat de bundel uit 
wit licht, zooals wordt uitgestraald door een hevig gloeiend 
vast of vloeibaar lichaam, dus komen lichtralen van iedere 
mogelijke breekbaarheid voor en vloeien de beelden der 
spleet in elkaar; er ontstaat dus een band, waarvan de 
breedte gelijk is aan de lengte der spleet en waarvan de 
lengte afhangt van de dispersie; deze vertoont alle kleuren 
opvolgend en in elkaar overgaand en wordt een continu 
spectrum genoemd. Is het licht afkomstig van een gloeiend 
gas van geringe dichtheid, dan zijn daarin slechts stralen 
van bepaalde breekbaarheid aanwezig, er wordt dus geen 
continu spectrum gevormd, maar men neemt een aantal 
verschillend gekleurde beelden der spleet waar; deze zijn 
lijnvormig en daarom noemt men het spectrum een lijnen- 
spectrum; elk gas wordt door zijn bepaalde lijnen gekarak- 
teriseerd. Laat men de dichtheid van het gloeiende gas 
toenemen, dan verbreeden de lijnen zich meer en meer, er 
ontstaat een banden-spectrum; bij verdere toeneming der 
dichtheid vloeien ook deze in elkaar en er ontstaat eindelijk 
een continu spectrum. Al deze spectra worden emissie-spectra 
genoemd. 
Strijkt wit licht van groote intensiteit, voordat het op 
de spleet valt, door een flauw gloeiend gas, dan worden 
daarin een aantal stralen geabsorbeerd, en wel, zooals 
