Te 
takken bestaan, beide in denzelfden zin hellende met betrek- 
king tot de brekende ribbe, de eene tak van rood tot geel, 
de tweede van- blauw tot violet. 
Bij het onderzoek der anomale dispersie van natrium- 
damp pasten BeCQUEREL en Jurrius de methode der gekruiste 
prisma’s toe; het witte licht werd geleverd door een boog- 
lamp; het eerste prisma werd gevormd door een vlam van 
prismatische gedaante, waarin natrium werd vervluchtigd, als 
tweede prisma diende een spectroscoop. Het is niet noodig 
hieromtrent in nadere bijzonderheden te treden; uit de proeven 
is gemakkelijk of te leiden, welke verandering een lijnvormig, 
normaal spectrum door een tweede prisma van gloeienden 
natriumdamp moet vertoonen. De dan waargenomen lijn bestaat 
uit drie takken; de eerste tak van rood tot geel en de derde 
van geel tot violet zijn over hun grootste lengte rechtlijnig 
en loopen nagenoeg evenwijdig met de brekende ribbe. Op 
twee dicht bij elkaar gelegen plaatsen, juist overeenkomende 
met die der emissie-lijnen D, en D, van den natriumdamp, 
wijken beide takken belangrijk af van de rechte lijn, evenals 
de kleine, tweede tak in het geel, tusschen de plaatsen der 
emissie-lijnen in; aan weerszijden van ieder der emissie- 
lijnen heeft de afwijking plaats in tegengestelden zin. In de 
nabijheid van elk der emissie-lijnen worden dus stralen met iets 
grootere en iets kleinere golflengte zeer sterk gebroken, maar 
in tegengestelden zin, terwijl stralen met andere golflengten 
slechts zeer geringe breking ondergaan. Juus kon bij zijn 
proef constateeren, dat de sterk gebroken stralen nog tot 
in de onmiddellijke nabijheid van de plaats der emissie-lijnen 
waren waar te nemen, hetgeen BECQUEREL niet gezien had. 
Uit dit verschijnsel maakt Jurrius deze gevolgtrekkingen: 
1°. Wanneer licht uitgezonden door een lichtbron, die een 
continu speetrum geeft, een ruimte doorloopt, waarin natrium- 
damp opgelijkmatig verdeeld is, zoodat hij als prisma kan 
werken, dan zullen stralen, wier golflengte slechts weinig 
verschilt van die der D-lijnen, veel sterker van richting 
veranderen dan de overige, en wel des te meer, naarmate 
. 
