— 316 — 
het verschil der golflengten kleiner is. Die stralen verlaten 
den damp dus in een richting, afwijkende van die der 
invallende stralen en gelijken bedriegelijk veel op de door 
den natriumdamp zelf uitgezonden stralen, hoewel zij van 
een andere bron afkomstig zijn. Im die richting zal een 
flauw gloeiende damp dus een belder licht kunnen vertoonen, 
evenals of hij zich in hevige gloeiing bevond. 
2°, Wanneer men licht, dat een met flauw gloeienden 
natriumdamp gevulde ruimte nagenoeg rechtlijnig heeft door- 
loopen, door een prisma beschouwt, dan kunnen zich ter plaatse 
van de D-lijnen donkere banden vertoonen, die veel op 
absorptie-banden gelijken, doch daardoor worden veroorzaakt, 
dat de ontbrekende stralen ter zijde zijn uitgeweken en dus 
het prisma niet bereiken. 
Uitgaande van de veronderstelling dat niet alleen natrium- 
damp deze eigenschap bezit, maar dat gloeiende gassen in 
het algemeen anomale dispersie vertoonen voor stralen, slechts 
weinig in golflengte verschillende van die, welke zij zelf 
uitzenden, paste Jurmus de beide gevolgtrekkingen toe op 
een aantal verschijnselen op en in de nabijheid van het 
zonsoppervlak en kon hij zeer aannemelijke verklaringen 
daarvan geven. Zijn theorie vond dadelijk bijval bij EBERT 
te Miimchen (*) en Woop te Madisson (*), die de proef- 
nemingen ook herhaalden; Woop bevond daarbij, dat voor 
gloeienden natriumdamp de brekingsindex der stralen van 
rood tot geel grooter, die der stralen van geel tot violet 
kleiner is dan 1. 
Eenige bestrijding vond de theorie bij Wirsine (®), die voor 
gloeiende calciumdamp en waterstof geen anomale dispersie 
had kunnen constateeren en nog enkele bezwaren opperde. 
Op bijzonderheden betreffende de verschijnselen aan het 
zonsoppervlak kan hier niet worden ingegaan; alleen moet 
worden vermeld, dat volgens de theorie van Juurus de lijnen in 
(1) Astr, Nachr. 3708. 
(2) Phil, Magazine, May 1901, p. 551. 
(8) Astr, Nachr, 3735. 
