62 
in de gelegenheid, aan het bestuur onzer Vereeniging 
mededeeling te doen van mijn gevoelen over de voor- 
werpen , omschreven in den brief van den heer Hagemän 
te Soerabaja, die hierbij terug gaat, en mij werd toe- 
gezonden bij uwe missive van 18 July 1S57 no. 104. 
„1. Het papierachtig vlies uit de bamboe” of zoo- 
genaamd „kartas bamboe” is hlijkbaar in den onbereiden 
staat geheel ongeschikt voor papier. Om in te pak- 
ken is het te dun, om op te schrijven te los. Maar 
wordt het eenigen tijd bij verhoogde temperatuur be- 
handeld met eene slappe potaschoplossing die men goed- 
koop uit haardasch en kalk kan bereiden, en daarna 
eene korte poos aan de inwerking van chloor blootge- 
steld, dan bekomt men eene witte, papachtige massd, 
die, na drooging een’ tint in het gele heeft, blijkens 
het kleine monster, dat ik eer heb hier bij te voegen. 
„Op zich zelf is dit geen nadeel, maar het is waar- 
schijnlijk dat in het groot bij langer voortgezette be- 
handeling met potasch, die tint geheel zal verdwijnen. 
Hij is toe te schrijven aan een gering overblijfsel van 
proteine-achtige stoffen. 
„Zulk eene uitkomst waste verwachten. Is men in 
staat om houtzaagsel tot papierpap te maken, hoeveel 
te meer een zoo dun weefsel, als het vlies uit de bam- 
boe. Doch het is in deze zaak niet meer de vraag: 
kan die stof tot papierbereiding dienen; maar wel: is 
het ekonomisch? En het laatste geloof ik te moeten 
ontkennen. Berekent men den arbeid, noodig om 
bijv. een pikol van dit ligte vlies te verzamelen, de 
kosten, om dit tot een soort van drooge pap te maken , 
het daarbij te lijden verlies in gewigt, enz. enz. dan is 
het duidelijk dat dit alles niet zou vergoed worden door 
rd 
