65 
bevatten nog alkali van den ontleden veldspaath. Maar 
van al deze, verschilt het bedoelde stuk door een zoo 
veel hooger bedrag van kiezelaarde, dat alle vergelij- 
king geheel onmogelijk is. Die uit Cornwall en Rio- 
Janeiro kan men onder eene bepaalde formule voor- 
stellen; ook bij de andere komt men, tot vrij bepaal- 
de uitdrukkingen; maar hoe men het ook met het 
mineraal van het Broeboe-gebergte beproeve, men bekomt, 
of eene omwaarschijnlijke formule, of men houdt eene 
aanzienlijke hoeveelheid kiezelaarde over. 
„Het mineraal is te beschouwen als een zoo innig 
mengsel van kaolin met een ander ontledingsprodukt, 
dat het tot eene chemische verbinding van twee afzon- 
derlijke composita zeer nadert. Het voorkomen is te 
homogeen, om aan eene enkele menging te denken. 
Op de doorbraak is het fijnkorrelig; de kleur is geel- 
achtig wit, maar bij naauwkeurige beschouwing ziet 
men vele stippen van een wat hooger geel, vermoede- 
lijk de door ijzeroxyde meer gekleurde overblijfsels van 
kleine hornblende kristallen. De hardheid is aanzien- 
lijk en doet het onderscheiden van tuf; het is daarbij 
echter tamelijk broos, vooral in ééne rigting. 
n De mineralen met een hoog kiezelgehalte , waartoe 
het zou kunnen behooren, of waarvan het een ontle- 
dingsprodukt zou kunnen wezen, zijn: 
Kiezelsinter . . (kiezelz. opl. en onopl. 86,48°/.). 
Obsidiaan . . …. (kiezelz. 19,4 tot 88,5). 
Buimsteen … . … (kiezelz. 60,5 tot 74). 
ERO * … . (kiezelz. * 74,25). 
Frachiet-porfier . (kiezelz. 74,5 à 75°/ 
„ Letten wij op de hardheid en den digten zamenhang, 
dan verdwijnt de gedachte aan de drie eerstgenoemde 
ed 
J 
