122 
schap onzer instelling, toen ik, overeenkomstig hare 
wetten, op het einde des vorigen jaars die betrekking 
had nedergelegd. 
De taak, op nieuw mij opgedragen, heb ik met lust 
aanvaard en ik hoop haar met lust te blijven vervul- 
len voor de vermoedelijk nog weinige maanden, wel- 
ke mijn verblijf in deze gewesten zal duren. 
De pligt, welker vervulling voor deze vergadering 
op mij rust, is voornamelijk het uitbrengen van een 
algemeen verslag over de verrigtingen onzer instelling, 
gedurende het jongste vereenigingsjaar. 
De vervulling dier pligt is mij niet minder aange- 
naam dan zij vroeger steeds is geweest. 
Mogten toch de vroeger gegevene verslagen melding 
maken van den steeds toenemenden bloei der Veree- 
niging, thans is niet mànder verblijdend hetgeen om- 
trent dien bloei vermeld mag worden. 
Jaarlijks terugziende op de baan, door de Veree- 
niging afgelegd, hebben wij dien terugblik steeds 
beschouwd, wèl ook als een’ maatstaf van hetgeen zij 
in dat tijdvak was, maar voornamelijk als eene uit- 
drukking van het standpunt door haar bereikt en als 
een voorzeggend teeken van hetgeen zij in de naaste 
toekomst verwacht zou mogen worden te zullen zijn. 
‘Perwijl wij voor elken afgeloopen’ tijdkring de omtrek- 
ken ontwierpen van hetgeen onze instelling was en daarop 
met betamelijk welgevallen blikten, teekenden zich in 
onze voorstelling reeds andere trekken af van een nieuw 
en krachtiger beeld van de Vereeniging. Wij beschouw- 
den steeds, zooals ik in het jongste verslag zeide, het, 
verledene slechts als een puut tot vergelijking in het 
toekomende. 
