beschreven de resultaten van mijn eigen onderzoe- 

 kingen, die in de eerste plaats ten doel hadden, na 

 te gaan, of er onder de vulgaire en algemeen ver- 

 spreide grondbakteriën, welke gewoonlijk saprophy- 

 tisch leven, ook soorten te vinden waren met voor 

 de planten toxische eigenschappen en die dus in 

 staat zouden zijn onder gunstige omstandigheden 

 van temperatuur en atmosfeer als rottingsparasieten 

 op te treden. De resultaten van dit onderzoek waren, 

 dat, althans onder de condities, waarbij ik experi- 

 menteerde, alleen twee soorten uit de groep der 

 hooibakteriën, nl. Bacillus subtilis (Ehrenberg) 

 Cohn en Bacillus vulgatus Flügge, die eigen- 

 schappen in merkbare mate bezaten, maar slechts 

 bij zoo hooge temperatuur (niet beneden de 30 o), dat 

 zij wel nooit, althans niet in ons klimaat, in het vrije 

 veld als plantenparasieten zullen kunnen optreden. 

 Vervolgens was ik in den zomer van 1901 

 in de gelegenheid twee bakterieele plantenziekten 

 nader te bestudeeren, waarvan de eene, de Irisziekte, 

 nog onbekend, de andere daarentegen, de stengel- 

 rotting of «zwartbeenigheid» der aardappels, sedert 

 lang bekend doch nog onvolledig bestudeerd was. Het 

 isoleeren der virulente bakteriën was in beide ge- 

 vallen een lichte taak, daar geen andere soorten in 

 de aangetaste deelen bleken voor te komen. De 

 infectieproeven hadden, wat de Iris-ziekte betreft, 

 zeer overtuigende resultaten en het onderzoek naar 

 de oorzaak van deze rotting zou dan ook in hoofd- 

 zaak als voltooid kunnen beschouwd worden, indien 

 het niet gebleken ware, dat twee verschillende bak- 



