lO 



bakteriën dus hoogstens in de intercellulaire ruimten 

 terecht zouden kunnen komen, waar geen voedsel, 

 niets dan vochtige lucht, tot hun beschikking staat 

 en voortwoekering dus onmogelijk is. Indringen 

 in de cellen was uitgesloten, omdat de groote meer- 

 derheid der mikroben niet in staat is cellulose aan 

 te tasten '), maar zelfs al stonden voor hen de 

 plantenweefsels open en bloot, dan zou toch de 

 meestal zure reactie der plantensappen hun groei 

 en vermeerdering beletten *). Ook als wondpara- 

 sieten behoefde men de bakteriën dus niet te vreezen; 

 bovendien, zelfs ingeval deze wisten te dringen in 

 een verwond gedeelte en zich daar te vermenig- 

 vuldigen, werd hun immers de toegang tot de 

 gezonde deelen al spoedig afgesneden door het 

 kurkhuidje, waarmee de plant haar wonden pleegt 

 te sluiten 3). Neen, »offene Strombahnen, in denen 

 eine Fortbewegung der Nahrungsflüssigkeit und damit 

 eine Verbreitung der in ihr etwa befindlichen niederen 

 Organismen stattfinden könnte« 4) zouden noodig 

 zijn voor de verspreiding der bakteriën en die ont- 

 breken den planten. Er waren dus al redenen te 

 over om het bestaan van bakteriëele plantenziekten 

 onmogelijk te achten. 



Weliswaar, deelden niet alle phytopathologen deze 

 opvatting. Sorauer 5) voorspelde reeds in 1 886 : 



') De Bar}'. Vorlesungen über Bakteriën 1900 bl. 172. 

 ") Zie b.v. Hartig. Baumkrankheiten 1899 en Pflanzenkrankheiten 1900 

 bl. 209. 



3) FiSCHER. 1. C. 



^) Hartig. Pflanzenkrankheiten 1900 bl. 209. 



^) Handbuch der Pflanzenkrankheiten H. 1886 bl. 76. 



