13 



dringen en bovendien voedende sappen vinden, 

 waarin zij zich kunnen vermeerderen '). Zoo was dan 

 ook Waite in de gelegenheid aan te toonen, dat 

 Bacillus amylovorus, de oorzaak van het „pear- 

 blight" in Amerika, door bijen in de bloemen (in de 

 nectariën en op den stempel) gebracht werd en van 

 hieruit in bloemsteel en takken drong, terwijl Erwin 

 Smith bewees, dat in de natuur de waterporen de 

 gewone plaats van infectie zijn voor Pseudomonas 

 campestris, de oorzaak van de ziekte in de kool, 

 welke ook bij ons te lande zooveel schade heeft 

 veroorzaakt. Voor de andere bakteriëele ziekten is 

 nog niet nauwkeurig uitgemaakt, op welke wijze in 

 de natuur de infectie plaats vindt. Wèl toonde Erwin 

 Smith aan, dat voor de Solaneën-ziekte, de verwel- 

 kingsziekte der Cucurbitaceën en de zooeven genoemde 

 koolziekte de insecten als besmetters kunnen optreden 

 en bij het aanvreten der planten te gelijkertijd de 

 parasieten in het plantenweefsel kunnen brengen. 

 Zijn de mikroben eenmaal in een verwond gedeelte 

 terecht gekomen, dan kunnen zij, indien zij parasie- 

 ten zijn, verder gaan. De zure reactie van de 

 plantensappen vormt voor hen in het geheel geen 

 bezwaar; bij vele plantendeelen is de aciditeit zeer 

 gering en vele bakteriën eischen in het geheel geen 



*) Met zekerheid is tot nog toe bij geen bakteriële ziekte geconstateerd, 

 dat de parasieten door de huidmondjes in de plant kwamen. Bij de seringen- 

 ziekte is het echter waarschijnlijk. A priori onmogelijk is het zeker niet, dat 

 zij zich in de intercellulaire ruimten zouden vermenigvuldigen, zij het ook 

 langzaam, en hierbij genoegzaam toxine produceeren om eenige aangren- 

 zende cellen te dooden. Zijn zij eenmaal zoover, dan is er natuurlijk 

 gelegenheid, het verwoestingswerk voort te zetten. 



