alcalisch reageerenden voedingsbodem, sommige 

 (B. amylovorus b.v.) verkiezen zelfs een zwak- 

 zuren boven een neutralen, en meest alle bezitten 

 de eigenschap uit eiwitten alcaliën (aminen, ammo- 

 niak) te vormen, die de aciditeit opheffen of althans 

 verminderen. 



Wij zien dan ook dikwijls parasitische bakteriën, 

 waar zij in een zuur weefsel (bladparenchym b.v.) 

 worden gebracht aanvankelijk slechts langzame 

 vorderingen maken '), maar weldra wordt de groei- 

 intensiteit grooter en gaat het verwoestingsproces 

 sneller voort: de geproduceerde alcaliën hebben de 

 omgeving voor hen geschikter gemaakt. Hadden 

 wij met saprophyten te doen gehad, dan zou inder- 

 daad hun groei beperkt zijn gebleven tot het ver- 

 wonde deel. De plant had een kurkhuid kunnen 

 vormen en daarmee haar gezond weefsel als met 

 een ondoordringbaren wal omgeven; maar zelfs 

 zonder dit zouden de saprophyten den inhoud der 

 levende cellen niet hebben kunnen aantasten, voor 

 hen zou inderdaad de cellulosewand een onover- 

 komelijk beletsel zijn geweest. Met de parasieten 2) 



1) Zie de infectieproeven van Wakker en Erwin Smith met Ps. 

 Hyacinthi en die van laatstgenoemden onderzoeker met Ps. Campestris. 



') Van de parasitische fungi, wier werkzaamheid beter bestudeerd is, 

 kunnen wij zeggen, dat zich twee gevallen voordoen : óf de fungus doodt 

 de cellen en voedt zich daarna met hun inhoud (b.v. alle Botrytis-soorten. 

 Monilia cinerea, Peronospora-soorten), de groei kan dan intercellulair of 

 intracellulair plaats vinden; óf de parasiet voedt zich met de bestanddeelen 

 der levende cel, maar moet dan natuurlijk met zijn hyphen den celwand door- 

 boren (b.v. Aecidium-soorten, vele Erysipheën); in dit laatste geval vindt 

 niet zelden een hypertrophische ontwikkeling van het aangetaste weefsel 

 plaats. Bij de parasitische bakteriën schijnt alleen het eerste geval voor te 



