26 



hem nagenoeg alleen, zonder andere secundaire 

 indringers. Reinculturen zijn dus gemakkelijk te 

 verkrijgen van deze beweeglijke, niet sporenvormende 

 soort, die den naam Pseudomonas campestris 

 ontving ') en waarvan de infectieproeven bewezen, 

 dat zij werkelijk de oorzaak der ziekte was. Deze 

 proeven werden voornamelijk door Erwin Smith ^) 

 en RussELL en Harding 3) genomen en toonden aan, 

 dat de ziekte op verschillende soorten Cruciferen 

 kon overgebracht worden, maar dat van deze de 

 kool verreweg de grootste vatbaarheid had. Het is 

 voldoende om eenig bakteriënmateriaal in een blad- 

 nerf of in het hout van den stengel te brengen om 

 na eenigen tijd de karakteristieke ziektesymptomen 

 te doen ontstaan. Na een dag of vijftien vertoonen 

 de houtvaten in de omgeving der infectieplaats reeds 

 de zwarte verkleuring, maar vóórdat de bakteriën 

 door den bladsteel in den stam gedrongen zijn, 

 verloopen meerdere weken en eerst na een paar 

 maanden begint het afvallen der bladeren. Natuurlijk 

 is het van invloed op het verloop der ziekte, op 

 welken leeftijd de plant geïnfecteerd wordt; de kunst- 

 matige infecties, door de genoemde Amerikaansche 

 onderzoekers verricht, vonden plaats aan jonge 



•) Pammel was de eerste, die de ziekte waarnam en wel aan witte 

 turnip of Rutabaga. De Amerikaansche onderzoeker meende, dat de naam 

 van deze plant Brassica campestris was en noemde daarnaar den 

 parasiet Bacillus campestris. Dit was echter een vergissing : B. Cam- 

 pestris is het aveelzaad, de Rutabaga is een variëteit van B. Napus. 



») Centr. Bakt. 2e Abth. III 1897. 



3) Wisconsin Agr. Exp. Sta. Buil. 65, 1898. 



