39 



§ 5 Bakterieele g-ummosis i) van de sui- 

 kerbiet (Bacillus Betae Busse). 



De eerste berichten over deze ziekte zijn afkomstig 

 van Kramer ^) en Sorauer 3), die haar in 1891 en 

 1892 vermelden als voorkomende inVucovar(Slavonië). 

 Kort daarop, in 1894, werd zij door Sorauer ook in 

 Duitschland geconstateerd en in de volgende jaren 

 kwamen uit verschillende streken van Duitschland 

 berichten over deze ziekte 4), die daar wel niet een 

 groot uitbreidingsgebied schijnt gehad te hebben 

 (zij werd alleen in N. en O. Pruisen 5) waargenomen), 

 doch waar zij optrad, vaak groote schade veroor- 

 zaakte. En des te ernstiger waren dikwijls de ge- 

 volgen, daar het bleek, dat de aangetaste bieten 

 zeer vergiftige eigenschappen bezaten voor het vee ; 

 runderen, die ermee gevoederd waren, vertoonden 

 steeds ernstige vergiftigingssymptomen, die soms 

 met den dood eindigden. 



De bakterieele gummosis begint zich gewoonlijk 

 te vertoonen aan den ,, staart" van de biet, die sterk 

 verschrompelt en daarbij een blauwzwarte kleur 

 aanneemt, welke verschijnselen zich allengs verder 



1) De bezwareo, die Frank (Kampfbuch. 1897 bl. 145) tegen den door 

 Sorauer gebruikten naam ,,bakteriose gummosis" heeft gemaakt, schijnen 

 mij van geen belang, wel schijnt mij „bakterieele gummosis" geschikter. Ook 

 de naam „Rübenschwanzfaule" wordt in Duitschland gebruikt. 



2) Österr. Landwirthsch. Centralblatt I 1891 bl. 30. 



3) Z. f. Pflkr. II 1892 bl. 280. 



■*) Zie Jahresbericht des Sonderausschusses für Pflanzenschutz. 1894, 1895, 

 1896. 1897. 



*) Zie echter de meedeelingen aan het slot van deze §. 



