43 



schreven is, wijst er m.i. toch op, dat Stewart gelijk 

 had, toen hij de ziekte als een bakterieele be- 

 schouwde. 



In sommige streken van Amerika (Michigan, Jowa, 

 New York State) heeft het »corn wilt« groote ver- 

 woestingen aangericht onder de maïsvelden, waarvan 

 somtijds 20 a 40 °/o der planten te gronde 

 gingen. Eerst gaan sommige bladeren verwelken 

 en verdrogen, en somtijds ondergaan binnen 

 korten tijd alle bladeren hetzelfde lot, zoodat 

 de plant kort na de eerste symptomen sterft; niet 

 zelden echter gaat het verloop langzamer of schijnt 

 de plant zelfs aanvankelijk er doorheen te groeien. 

 Op alle stadiën van groei kan de ziekte zich gaan 

 vertoonen, somtijds reeds op zeer jeugdigen leeftijd. 



Het meest karakteristieke symptoom treedt echter 

 voor den dag, als men den stengel in de lengte 

 doorsnijdt : de vaatbundels vertoonen zich dan als 

 gele strepen in het witte parenchym, terwijl bij dwars- 

 doorsnijding spoedig een geelgekleurd slijmerig 

 vocht uit de vaatbundels te voorschijn treedt, dat 

 wemelt van bakteriën. Erwin Smith nam waar, dat 

 in zeer jonge planten de ziekte het eerst optreedt 

 in vaatbundels van het blad en achtte het waar- 

 schijnlijk, dat de infectie ook hier plaats greep door 

 middel van de waterporen en het verloop dezer 

 ziekte dus volkomen analoog zou zijn aan dat der 

 koolziekte, welke door Pseudomonas campestris 

 veroorzaakt wordt. 



De bakterie, gemakkelijk herkenbaar aan het 

 gele pigment en blijkbaar nauw verwant aan Pseu- 



