zij dringen tusschen de cellen voort, nooit begeven 

 zij zich in de cellen. 



De uitvoerige en consciëntieuze infectieproeven 

 van JoNES bewezen niet alleen, dat de geisoleerde 

 bakterie de oorzaak van de rotting was, maar ook 

 dat zij voor vele andere planten pathogeen was. 

 Zeer gemakkelijk waren tot rotting te brengen: 

 tomatenvruchten, vooral in onrijpen toestand, on- 

 rijpe vruchten van Spaansche peper en eierplant 

 (Solanum melongena), wortels van raap, rame- 

 nas, schubben van uien, jonge bladstelen van 

 selderij; ook Pastinaca, boksbaard (wortels?) 

 waren tot rotting te brengen, en eveneens bladeren 

 en bloemstelen van hyacinthen, vooral wanneer de 

 infectie in jong weefsel plaats vond; de stam en 

 vleezige middennerf van kool waren tot rotting te 

 brengen. Niet vatbaar waren: bloemkool, aard- 

 appelen, beetwortels, zoete Batatas-knollen, si- 

 naasappelen, bananen, appels en peren. De 

 rotting schrijdt snel voort: een week na de infectie 

 zijn de onrijpe tomaten reeds overgegaan in een 

 breiachtige massa. Door Jones werd tevens een zeer 

 uitvoerige beschrijving van den parasiet gegeven. 

 De bakterie is zeer gevoelig voor uitdroging en 

 is bij lagere temperatuur veel minder werkzaam dan 

 bij hoogere : koele en droge ligging der wortelen 

 op de bewaarplaatsen is dus aan te bevelen. 



