66 



deeling *) melding gemaakt van een dergelijke ziekte, 

 die vermoedelijk identiek is met de vorige. 



De ziekte tast de bladeren en de jonge scheuten 

 aan. Op sommige plaatsen van het blad treedt een 

 zwakke verkleuring op, die allengs overgaat in een 

 vlek van onregelmatige gedaante, welke doet denken 

 aan een vorstbeschadiging doch hiervan afwijkt door 

 haar geringere afmetingen en donkerder kleur. 

 Vooral op de nerven vertoonen zich deze vlekken; 

 de bladeren gaan zich daarbij gewoonlijk krommen 

 en plooien, en scheuren dikwijls geheel in flarden. 

 De takken zijn bedekt met ovale wratjes, aanvankelijk 

 gewelfd en van een lichtbruine kleur, later in het 

 centrum ingezonken en donkerder van tint. Deze 

 inzinking kan zich verdiepen, zoodat de epidermis 

 scheurt en het daaronder gelegen zieke weefsel voor 

 den dag komt; dit weefsel wordt allengs dieper 

 uitgevreten en verteerd, soms tot op het merg. 

 Wordt de twijg aan haar groeitop aangetast, dan 

 kan, als de aantasting eenzijdig is, een kromming 

 het gevolg zijn ; wanneer echter de ziekte zich rondom 

 de twijg uitstrekt, dan sterft zij gewoonlijk spoedig 

 geheel af. 



Met deze ziektebeschrijving van Peglion ^) stemt 

 die van Boyer en Lambert geheel overeen. 



In de zieke weefsels zijn bakteriën in grooten 

 getale aanwezig en in een vochtige omgeving treden 

 hieruit spoedig (na lo of 12 uur) slijmerige droppels 

 naar buiten, die wemelen van mikroben. 



>) C. R. Ac. Sc. 67 (1893) p. 342. 

 ') 1. c. p. II — 12. 



