70 



loofbosch van het Weener zandsteengebied) veel- 

 vuldig schijnt voor te komen. 



De aangetaste planten onderscheiden zich door 

 hun geringe hoogte en door hun spoedig afsterven 

 en verdrogen, maar vooral door de aanwezigheid 

 van een citroengeel, taai slijm, dat geheel uit bakteriën 

 bestaat en dat de bovenste bladeren, de bovenste deelen 

 van den halm en verschillende deelen van de inflores- 

 centie geheel of gedeeltelijk bedekt; zeer vaak komt 

 het voor op de oppervlakte der halminternodiën en 

 op de buiten- en binnen oppervlakte der bladscheeden. 

 Het mikroskopisch onderzoek toont, dat de bakteriën 

 zich ook in de houtvaten van de aangetaste organen 

 bevinden, soms ook in de intercellulaire ruimten. Zij 

 brengen de middenlamel der celwanden in oplossing, 

 zoodat de cellen van het parenchym geïsoleerd komen 

 te liggen; bovendien schijnt de cuticula der epidermis, 

 waarop zich het gele bakteriënslijm bevindt, aange- 

 tast te worden. 



Infectieproeven met reinculturen der geïsoleerde 

 bakterie hadden nog geen resultaat. Toch geeft de 

 beknopte publicatie van Rathay wel den indruk, dat 

 zijn opvatting juist is en dat de bestudeerde ziekte 

 werkelijk een bakterieele is, en wel een, die, zooals 

 reeds opgemerkt werd, veel overeenkomst vertoont 

 met de door Burrill beschreven maïs-ziekte (»corn- 

 wilt«). De geïsoleerde bakterie, die door Rathay in 

 't kort beschreven werd, behoort wellicht tot de 

 groep, die Smith ') genoemd heeft »the yellow 

 Pseudomonas-group « . 



») Cultural Characters etc. (U. S. Dep. Agr. Div.Veg. Phys. Path. Buil, 28, 1901.) 



