73 



genoemd, die zich jaarlijks verder verbreidt en reeds 

 niet onbelangrijke schade heeft veroorzaakt. Ge- 

 woonlijk openbaart zij zich in het begin van Juli. 

 De bladeren der suikerbieten gaan eenigszins slap 

 hangen en weldra treden op de bladschijven, eerst 

 op die der buitenste, later ook op die der binnenste 

 bladeren, fijne witte stippen op (zooals bij de 

 mozaiekziekte der tabak), die vooral bij doorvallend 

 licht zeer duidelijk zichtbaar zijn. Langzamerhand 

 wordt het geheele blad meer geelachtig, sterft af en 

 droogt uit. De eigenlijke biet groeit slecht en blijft 

 klein; het suikergehalte is echter, de afmetingen in 

 aanmerking genomen, normaal. Het volgend jaar 

 kunnen zij, ondanks de ziekte, zaad voortbrengen. 



Naar de mededeeling van Prillieux en Delacroix i) 

 wemelen de zieke bladeren van bakteriën en kunnen 

 deze zich in het tweede vegetatiejaar in den bloei- 

 stengel, de bracteeën en de kelkbladeren begeven, 

 zoodat de ziekte waarschijnlijk met het zaad kan 

 overgebracht worden. 



Infectieproeven met reinculturen werden niet ver- 

 richt. Wel werd een proef genomen, waarbij zieke 

 bladeren fijn gemaakt en in den grond van een deel 

 van den proeftuin ondergewerkt werden ; hierin 

 werden bieten uitgezaaid. Als controle werden in 

 een ander, onbesmet, gedeelte van denzelfden tuin 

 eveneens bieten (dezelfde partij zaad) uitgezaaid. De 

 planten, die op het contróle-veld opkwamen, waren 



^) Une maladie bactérienne de la betterave, >la jaunisse«. (Journ. Agric. 

 prat. 1898, p. 267 en C. R. Ac. Sc. 8 aoüt 1898). 



