82 



halm, op de bladschijven, in de inflorescentie (op 

 de kalfjes en de korrels) en zelfs op de wortels. Bij 

 het voortgaan der ziekte nemen de vlekken in 

 grootte toe en kunnen ten slotte het grootste ge- 

 deelte van den stengel bedekken, zoodat slechts 

 enkele ongekleurde plekjes overblijven. Op een 

 dwarsdoorsnee door den stengel blijken het vooral 

 de houtvaten, de cellen van het merg en die van 

 de opperhuid te zijn, wier wanden de roode kleur 

 vertoonen. 



Onder de mikroörganismen, die zich in de zieke 

 planten bevinden, nemen bakteriën de voornaamste 

 plaats in. De eerste onderzoekers hebben deze ziekte 

 dan ook als een bakterieele beschouwd en een door 

 BuRRiLL geïsoleerde bakterie (Bacillus Sorghi) 

 als de oorzaak van de kwaal. Anderen ') hebben in 

 een Saccharomyceten-soort, die eveneens in de zieke 

 planten voorkomt, den parasiet willen zien. 



In Nederland is de Sorghum-brand waargenomen 

 door Bruyning 2), die aantoonde, dat de ziekte met 

 het zaad kon worden overgebracht, dat n.1. zaden, 

 die op hun zaadhuid de roode vlekken vertoonden, 

 ook dikwijls zieke planten leverden. Er bestaat echter 

 geen reden de door hem geïsoleerde pigmentbak- 

 teriën als de ziekteverwekkende parasieten te be- 

 schouwen en zeker is zijn meening, dat, met het 

 oog op de roode verkleuring der zieke planten, de 



') Radais (C. R. Acad. Sc. 1899 I p. 445 en Botanical Gazette XXVIII 

 1899 p. 65, ref. Z. f. Pflkr. X 1900 p. 213). 



Zie ook Palmieri en Comes (Ace. Sc. Napoli 1883). 

 2; Arch, Néerl. Serie II Tomé I 1898 bl. 297. 



