117 



over dan een meelachtige brei, waar de intacte 

 kurkhuid van den wortelstok als een losse huid om- 

 heen ligt. Het uitwendig voorkomen van de rotting 

 is dan vaak eenigszins gewijzigd: de massa heeft 

 gewoonlijk een helderwitte kleur en verspreidt een 

 muffen rottingsstank. 



Bakterieele toestand. 



Omstreeks eind Mei van het vorige jaar (1901) 

 was ik in de gelegenheid te Sassenheim deze ziekte 

 in de Irisvelden na te gaan en een aantal planten 

 te verzamelen, die eerst sedert kort waren aangetast 

 en in het eerste ziekte-stadium verkeerden. Het 

 rottende deel van de wortelstokken en bladbasissen 

 bevatte nooit fungi maar wemelde van bakteriën, die 

 blijkens de colonie- en streepculturen alle tot dezelfde 

 soort behoorden. De infectieproeven met deze bakterie 

 genomen, brachten aan het licht, dat wij te doen 

 hadden met een zeer virulente soort, die de oorzaak 

 der ziekte was ; zij ontving den naam Pseudomonas 

 Iridis. Door verschillende omstandigheden moesten 

 de proeven met deze bakterie gedurende de maand 

 Juli gestaakt worden ; toen ik echter einde Juli die 

 proeven wilde voortzetten, bleek het, dat de virulentie 

 geheel verloren was gegaan, tengevolge van den 

 ongeveer 8 weken langen cultuur op kunstmatigen 

 voedingsbodem. Opnieuw werd toen te Sassenheim 

 materiaal verzameld van zieke planten, doch het 

 bleek, dat het meerendeel van deze in vergevorderd 

 ziekte-stadium verkeerden ; de wortelstokken ver- 

 toonden de hierboven genoemde stinkende rotting 



