122 



gering quantum bakteriënmateriaal had schijven van 

 deze deelen reeds na 24 uur bij kamertemperatuur 

 (17 — 20 °) geheel in rotting doen overgaan; de 

 oudere, twee- en meerjarige, deelen van den wortelstok 

 waren minder vatbaar en een grootere hoeveelheid 

 materiaal was vereischt om deze bij dezelfde tem- 

 peratuur tot rotting te brengen; bij hoogere tempe- 

 ratuur (in den thermostaat van 25 °) was echter ook 

 hier de bakteriënwerking een zeer intense. 



De infectieproeven met de intacte planten werden 

 steeds zoo verricht, dat een geringe hoeveelheid 

 materiaal met de platinaald in een kleine wond aan 

 den voet der bladeren gebracht werd. Na een dag 

 of drie was de rotting in den omtrek der infectie- 

 plaats reeds zeer ver gevorderd en na een dag of 

 vijf, zes was steeds het jongste deel van den wortel- 

 stok met de bijbehoorende bladvoeten geheel in 

 een weeke brij overgegaan (17 — 20 °). Experimenteert 

 men bij hoogere temperatuur (25 ^), dan is het verloop 

 nog sneller. 



Deze proeven werden verricht aan materiaal, af- 

 komstig van het besmette veld zelf. Toen ik de 

 proeven herhaalde met Irisplanten gegroeid in een 

 tuin te Amsterdam, bleek het, hoezeer de vatbaar- 

 heid van dezelfde plantensoort onder verschillende 

 omstandigheden kan verschillen, want deze planten 

 toonden een veel grootere resistentie. Infecties van 

 wonden had ook hier wel dikwijls algeheele 

 rotting ten gevolge, maar somtijds bleef deze ook uit 

 en altijd was het verloop langzamer ; de schijfinfectie 

 echter had ook hier altijd zeer positieve resultaten. 



