135 



onnauwkeurig meegedeeld, dat ik deze bakterie nog 

 niet in de rij der planten-parasieten durf opnemen ^ 

 bovendien werden de infectieproeven alleen verricht 

 aan de knollen, niet aan de stengels, zoodat de bak- 

 terie hoogstens als oorzaak der knolrotting, nog niet 

 als die der zwartbeenigheid beschouwd mag worden. 



Dat de ziekte ook in Nederland zou voorkomen, 

 was wel waarschijnlijk, maar toch werd zij, zoover 

 mij bekend, nooit hier te lande waargenomen en 

 ook aan het Phytopathologisch Laboratorium werden 

 te voren nooit aardappelstruiken ontvangen, die aan 

 deze kwaal leden. Voor het eerst geschiedde dit in 

 Juli van het vorig jaar ; uit Maartensdijk werden 

 toen eenige aardappelstruiken toegestuurd, die ver- 

 schijnselen van » zwartbeenigheid* vertoonden. 



De ongeveer volwassen planten hadden een hoogte 

 bereikt van ± 40 c. M., de onderste bladeren waren 

 afgevallen en van de nog aanwezige waren de oudste 

 aan het afsterven; de top van den stengel en de 

 jongere bladeren waren nog groen en frisch en 

 oogenschijnlijk gezond, maar de stengelbasis was 

 geheel afgestorven, had een pikzwarte kleur aange- 

 nomen, was week en rottend en verspreidde een 

 niet sterken doch walgelijken stank. 



Uit dit materiaal (het eenige, dat mij ten dienste 

 stond) werd een bakterie geïsoleerd, die sterk toxische 

 eigenschappen bezat en als de oorzaak der ziekte 

 moest beschouwd worden. Wel was ik nog niet in 

 de gelegenheid de infectieproeven op zoo ruime 

 schaal te nemen als wenschelijk was en ook zijn de 

 resultaten der infectieproeven nog niet zoo over- 



