137 



vuld, en ook in de intercellulaire ruimten van merg 

 en schors waren de mikroben doorgedrongen; niet 

 alleen was dit het geval in het onderste, zwart- 

 gekleurde stengelgedeelte, maar ook hoogerop, waar 

 de stengel nog groen en schijnbaar gezond was, 

 waren de bakteriën te vinden. De culturen, die van 

 den inhoud der zieke deelen op vleeschgelatine 

 werden aangelegd, brachten slechts één bakteriesoort 

 tot ontwikkeling: geen andere coloniën kwamen op, 

 dan de zeer typische, vervloeiende van deze ééne, 

 die den naam Bacillus atrosepticus ontving. 



Infectieproeven. 



De eerste infectieproeven werden verricht in Petri- 

 schalen op afgesneden stengels, bladstelen en knollen 

 van verschillenden ouderdom ^). Hierbij bleek, dat 

 de ouderdom van het geïnfecteerde deel van over- 

 wegenden invloed is op den uitslag der infectie. De 

 oudere, volwassen stengeldeelen en bladstelen bleken 

 geheel onvatbaar te zijn voor de rotting ; zelfs wan- 

 neer zij overlangs doorgesneden waren en op de 

 sneevlakte een betrekkelijk groote hoeveelheid bak- 

 terie-materiaal gebracht was, gingen deze deelen 

 niet in rotting over. Ook de schijven van volwassen 

 knollen waren moeielijk tot rotting te brengen; het 

 gelukte alleen bij hooge temperatuur (27°). De jonge 

 deelen, zoowel stengeltoppen als bladstelen en knollen, 

 lieten zich echter zeer gemakkelijk tot rotting brengen. 

 Na 24 uur verblijf in den thermostaat van 230 ver- 



*) Zie in het vorige 'loofdstuk de nadere beschrijving van deze soort 

 infectieproeven. 



