139 



de infectieplaats afstierf en verschrompelde (12 Aug.); 

 bij de overige cicatrizeerde zich de wond en kwam 

 geen rotting tot stand. 



Al gelukte het dus niet door infectie de karakte- 

 ristieke ziektesymptomen te voorschijn te roepen, 

 zoo was toch gebleken, dat wij hier te doen hadden 

 met een virulente bakteriesoort, die in staat was 

 zoowel jonge stengeltoopen en bladstelen als jonge 

 knollen tot rotting te brengen en deze omstandig- 

 heid gepaard aan het feit, dat in de zieke planten 

 slechts die ééne soort voorkwam, doet ons besluiten, 

 dat deze een parasiet is en zeer waarschijnlijk de 

 oorzaak der zwartbeenigheid. 



Nog met enkele andere plantendeelen werden 

 infectieproeven genomen in Petri-schalen bij een 

 temperatuur van 230. De onderzochte plantendeelen 

 vertoonden alle een veel geringere vatbaarheid dan 

 de aardappel: schijven van jonge peentjes werden 

 in geringe mate aangetast, komkommerschijven 

 in zeer geringe mate, terwijl bloemkool en to- 

 maten in het geheel niet vatbaar waren voor de 

 rotting. 



B. atrosepticus schijnt dus wel een specifieke 

 aardappelparasiet te zijn. 



In al de geïnfecteerde plantendeelen, die tot rotting 

 waren overgegaan, bleek telkens alleen de ingebrachte 

 bakterie voor te komen. Herhaaldelijk werd deze 

 proef genomen, ook omdat de parasiet bij cultuur 

 op kunstmatigen voedingsbodem haar virulentie zeer 

 snel verliest. Na drie weken was reeds een achteruit- 

 gang waar te nemen: volwassen aardappels werden 



