De. panicidii er i mine. 537 



gitur speclavit lex a Paulo aliala, qva plebi consnlebatur, qvum statiie- 



ret, ut, si qvis Iioininein liberum dolo scieiis vita privaret, loco parricidae 



liabeielur, iioc esl, parricidae siip|}licio piiiiiretiir. Qvae lex situe rege 



Servio Tiiliio, laiilore illo plebis *'), au — qvo inclinai opinio nostra — 



jani ante ejus aelaleni perlata, in inedio relinqvere volunuis. 



\. 5. 

 Prius(|vani nntionem criiniuis parricidil i)ersef[vnniur longius, alio 

 nos paulisper convertiuuis. Ut supra dictum est, Rubinus el Reinlus 

 consenliunl de hac re, Romanos, anieqvam apud eos aliud homicidium 

 publice puiiirelur, in parentis interiectores Judicium iuslitutum habuisse 

 eiqve judicio uomen qvaestorum parricidii relictum esse, qvum etiam ho- 

 micidium vulgare judicandum recepisset. Maleficiis poenam publice pri- 

 mo irrogalam arbitrantur non tam maleflciorum causa, qvam ad deos pla- 

 candos: poslqvam enim civitas, religionis beneficio excoli coepta, sibl per- 

 svasisset deos propter scelera irasci neqve maleficis solis, sed reipnblicae, 

 qvam hi llagitio inqvinassent, iram divlnam imminere, civitatem, jam non 

 privatis hominibus permittentem vindictam, ut ipsa a se averteret poenam 

 immortaliimi, idtionem suscepisse. Unie sententiae univeisae adversarl 

 nolo, qvia mulla demonstrant Romae ab religioue inprimis profectam esse 

 pnblicam punilionem scelerum *'). Sed Romani moris minime videtur, 

 qvod slaluunt, antiqvissimum de homicidio Judicium in parenticidas con- 

 stitutum fuisse: scillcet in eam airocitatem criminls priniura non suIFicere 



••") Dionysius Halic. IV, 13 de legibus, qvibiis Sei\iaa plebi a patriciis cavebat: 



Eizsna Tovg vofiovi, Tovg ts dvvaXhiy.tiy.ovs xat tovg nsQi. tâv adimjftaTmr, insxvQoiCi 

 T Tç rpQUTQUis' tjrruf 3è ntvTr'jxovzu nov /lahcTTa tov ÙQi&fiov. 

 ") Cf. Rein. Ilist. jur. publ. p. 27 sqq. 



