56C E. A Brun En 



est aut mox dicelur, reliqvi loci prope omues signiflcare possunt jiirisdictioaem 

 privatam. Non eqvidem arbitiamur, regibus post Roinulum omiiino non fuisse 

 de rebus capitalibus Judicium, qvi militiae, ut consules, sine provocatione ca- 

 pitis condernnabant, et qvos domi, nondum jure certissimo, alias aliter 

 egisse verisimile est. Sed testimonium Dionysii 11, 14, 29, Romulum mino- 

 res res senatorum judicio concessisse, graviores ipsura judicasse, bene con- 

 ciliari potest ciun ea re, qvae aliunde conseqvitur de judicatu in causis 

 publicis qvorundam magistratuum. Etenim temporis discrimen faciendum 

 est: in jure "reperta qvaedam a Tullo et Anco" ait Ta ci tu s (A. III, 26), 

 cautus arbiler rerum priscarum, et saltem Tullo Hostilio rege in rempublicam 

 inductos esse qvaestores, communis autiqvorum opinio fuit teste Ul piano, 

 hos autem qvaestores instituto Tidli necessarios factos, etsi jam antea fu- 

 issent, Junius putavit (v. supra p. 555 sq.). Duumviros perduellionis, qvi 

 in vita ejusdem regis primum commemorantur, a qvaestoribus parricidii 

 discernendos cum pierisqve sentimus, qvia illis superioribus suus est tilu- 

 1ns, et iidein extraordinarii seraper, ut in raro crimine, fuisse indicantm*, 

 iisqve etiam temporibus, qvum alteri jam pridem nulli fuissent, de, illis 

 meiitio fit. Nihil autem magis arguit, qvoniodo polestas judicialis regum 

 in causis publicis circumscripta fuerit, qvam de perduellione extraordina- 

 rios fuisse judices. Li vi us qvidem de causa Horatii ita verba facit, ve- 

 lut si regum arbitrii fuerit duumviros constituere provocationemqve ab his 

 ad populum permittere. Verum, ut alii viderunt, hoc posterius fere pu- 

 gnat cum formula legis vetustissimae, qvae veniae provôcationis non niemi- 

 nit ^**). Id vero utcunqve fuit, tamen hoc, qvod est gravissimum, constat, 



") Liv. 1, 26: ''Lex horrendi carminis erat: Duumviri perduellionem jiidicenl. Si 

 a dunnifiris proi'ocaril, provocatione certalo. Si vincenl" cet. Cf. Scliwegl. 

 1. c. I p. 596, auiiot. 4. — Non opus est addere, provocatum esse ad popaliim, ne- 

 qve appellalioiieni i'eg:is voce pnivocatiouis exprimi posse. 



