53 



dalende bundels niet onderling vergrocijen of ineen 

 smelten. De stengel van de dicotyledonen bezit , 

 om mij zoo eens uit te drukken , zamengestelde 

 bundels, welke veroorzaakt worden doordien de 

 vaten van de lagerstaande bladen door die vaten, 

 welke van de hooger zich bevindende bladen 

 afdalen , zonder zigtbare tusschenruimte , bedekt 

 worden, en de bundels zich daardoor als tot een 

 te zamen gegroeid geheel voordoen. 



Er worden echter vele planten gevonden , die 

 tusschen beide deze afdeelingen eenen overgang 

 daarstellen of schijnen daar te stellen ; dergelijke 

 planten vindt men onder de monocotyledonen bij 

 de Piperaceae en Smilaeeae. Aan den anderen 

 kant kunnen ook onder de dicotyledonen vele 

 voorbeelden van planten aangevoerd worden, wel- 

 ker stengels, bij hunne eerste ontwikkeling al- 

 thans , eene monocotyledonische vaatbundel-posi- 

 tie ten duidelijkste vertoonen. Zeer goed is zulks 

 eigtbaar aan de nog teedere stengels van de in 

 de kelders uitgeloopene Aardappelen ; de vaat- 

 bundels zijn in de bovenste bladspiraal dezer 

 «tengels nog enkelvoudig en rondom van cel- 

 weefsel omgeven. 



Ofschoon Malfighius, Gbew, van Kiieede tot 

 Dbaakemstey» en Rümph reeds belangrijke bij- 

 dragen over de structuur van sommige monoco- 

 tyledonen geleverd hadden, waren echter, gelijk 

 algemeen bekend is , Daubenton en vooral Des- 

 tohtaines de eersten , die deze afwijkende vaat- 

 bundel-positie ter onderscheiding van de mono- 

 en dicotyledonen vaststelden , en in hunne fraaije 



