60 



ïigte aangenomen systema , en hij heeft , too het 

 mij voorkomt, door het bekend maken zijner 

 waarnemingen , de algemeen aangenomen theorie 

 geheel omverre geworpen. De aan de monoco- 

 lyledonen verkeerdelijk toegeschreven centrale 

 groeiwijze schijnt daarin gezocht te moeten wor- 

 den, dat men de ontwikkeling, van de kie- 

 ming af, niet met genoegzame naauwkeurigheid 

 heeft nagegaan; een' stengel doorsnijdende, zag 

 men de vaatbundels , welke tot de bladen be> 

 hooren , naar het middelpunt van den stengel 

 loopen , en zeide : « de monoeotyledonen groeijen 

 « naar buiten en vandaar ook zijn de stengeis 

 « harder en de bundels naar het centrale gedeel- 

 « te meer gedrongen." Mont echter, en daar- 

 na ook Treviranüs, hebben reeds genoegzaam 

 aangetoond , dat b\j eene zoodanige groeiwijze 

 juist het tegenovergestelde zoude moeten plaats 

 grijpen , en dus de omtrek uit een losser weefsel 

 zoude moeten bestaan, even als zulks bij de schors 

 plaats heeft. Beide , zoowel de monoeotyledonen 

 als de dicotyledonen hebben dezelfde groeiwijze 

 gemeen; de binnenvaten maken een deel uit van 

 de vergroeide bladstelen , daarop volgen de afda- 

 lende bundels van de hoogerstaande bladen , ter- 

 wijl de buitenste a 1 1 ij cl de jongste zijn. 



Het onderscheid tusschen deze beide groole 

 afdeelingen is slechts alleen in eene afwijkende 

 vaatbundel-positie gelegen; bij de dicotyledonen 

 namelijk bedekken de afdalende bundels de vaten 

 ▼an die bladen, waarmede zij in hunnen blad- 

 stand overeenkomen, en erlangen daardoor eene 



