61 



stranlvormige stelling , terwijl bij de monocoty- 

 hedonen deze zelfde bundels niet onmiddellijk 

 achter elkander geplaatst zijn, en daardoor eene 

 verspreide ligging vertoonen. Onder de dicotyle- 

 donen Tindt men echter dikwijls planten, welke 

 eene met de monocotyledonen zeer overeenko- 

 mende structuur bezitten , hetgeen door eene 

 groute ontwikkeling van celweefsel veroorzaakt 

 wordt , waardoor dus de bundels als verspreid 

 zich voordoen ; aan dergelijke stengels wordt dan 

 ook niet zelden eene monocotyledonische structuur 

 toegeschreven, en nog onlangs werden door den 

 Heer Düvehhot als zoodanig de onderaardsche 

 stengels van Cyclamen persicum Min. en C. eu~ 

 ropaeum L. aangevoerd, alsmede die van de 

 Nymphaea. Doch ook bij deze planten, zoowel 

 als bij alle dicotyledonen, heeft altijd eene straal- 

 vormige vaatbundel-positie plaats , hoe onduide- 

 lijk zich deze ook door eene groote ontwikkeling 

 van celweefsel moge voordoen. 



Bij aUe kruidachtige dicotyledonen zijn de 

 vaatbundels van parenchyma omgeven en heeft 

 er geene afscheiding tusschen schors en merg 

 plaats. Dikwijls echter ziet men, naarmate de 

 «tengel langer blijft leven, het getal bundels ver- 

 meerderen , waardoor zij elkander meer en meer 

 naderen, zoo zelfs, dat men bij sommige planten 

 in het najaar onder aan den stengel een' gesloten 

 kring van vaatbundels opmerkt , welke slechts door 

 horizontaal geplaatst celweefsel of door mer»stra- 

 len op bepaalde afstanden van elkander geschei- 

 den zijn. Een dergelijke overgang van den 



